Ο τόπος στον οποίο θα επιλέξει κάποιος να περάσει τα χρόνια μετά την αποχώρησή του από την εργασία μπορεί να αποδειχθεί εξίσου σημαντικός με το ύψος των αποταμιεύσεών του. Το ίδιο συνταξιοδοτικό κεφάλαιο μπορεί να εξασφαλίζει μια ιδιαίτερα άνετη ζωή σε μία χώρα και να αποδεικνύεται οριακό σε κάποια άλλη, καθώς οι διαφορές στο κόστος ζωής παραμένουν τεράστιες σε παγκόσμιο επίπεδο.
Για έναν Αμερικανό ή Ευρωπαίο που εξετάζει το ενδεχόμενο να εγκατασταθεί στο εξωτερικό μετά τη συνταξιοδότηση, οι αποκλίσεις είναι εντυπωσιακές. Στη Σιγκαπούρη, για παράδειγμα, το ποσό που εκτιμάται ότι απαιτείται για μια άνετη συνταξιοδότηση φτάνει περίπου τα 1,1 εκατ. δολάρια. Στο άλλο άκρο βρίσκεται το Πακιστάν, όπου η αντίστοιχη εκτίμηση περιορίζεται στα 187.000 δολάρια.
Πρόκειται για μια απόσταση άνω των 900.000 δολαρίων, η οποία δείχνει πόσο διαφορετική μπορεί να είναι η πραγματική αγοραστική δύναμη των ίδιων αποταμιεύσεων ανάλογα με τη χώρα εγκατάστασης.
Μέσα σε αυτή την παγκόσμια κατάταξη, η Ελλάδα βρίσκεται περίπου στη μέση, παραμένοντας αισθητά οικονομικότερη από άλλους δημοφιλείς προορισμούς της Νότιας Ευρώπης, όπως η Ισπανία και η Πορτογαλία.
Πόσα χρειάζονται στην Ελλάδα
Για μια άνετη συνταξιοδότηση στην Ελλάδα υπολογίζεται ότι απαιτείται κεφάλαιο περίπου 406.000 δολαρίων, ποσό που τοποθετεί τη χώρα στην 41η θέση της παγκόσμιας κατάταξης.
Η εκτίμηση είναι σημαντικά χαμηλότερη από εκείνη για αρκετές χώρες της Δυτικής και Βόρειας Ευρώπης, αλλά και από άλλους μεσογειακούς προορισμούς που προσελκύουν ξένους συνταξιούχους.
Στην Ισπανία και την Πορτογαλία, για παράδειγμα, το απαιτούμενο ποσό υπολογίζεται περίπου στα 478.000 δολάρια, δηλαδή κατά 72.000 δολάρια υψηλότερα σε σχέση με την Ελλάδα.
Ακόμη μεγαλύτερη είναι η διαφορά με την Κύπρο, η οποία βρίσκεται στην 22η θέση μεταξύ των ακριβότερων χωρών της κατάταξης. Εκεί, ένας Αμερικανός που θα επέλεγε να περάσει τη συνταξιοδότησή του στο νησί εκτιμάται ότι θα χρειαζόταν περίπου 525.000 δολάρια.
Για κάποιον, επομένως, που διαθέτει ένα συγκεκριμένο συνταξιοδοτικό κεφάλαιο και εξετάζει διαφορετικούς ευρωπαϊκούς προορισμούς, η επιλογή της Ελλάδας μπορεί να μεταφραστεί σε σημαντικά μεγαλύτερη αγοραστική δύναμη σε σχέση με άλλες δημοφιλείς χώρες της περιοχής.
Πώς προκύπτουν τα ποσά
Τα στοιχεία βασίζονται σε δεδομένα της NetCredit και της Numbeo και χρησιμοποιούν ως βάση ένα μοντέλο συνταξιοδότησης διάρκειας 14,5 ετών.
Ο χρονικός ορίζοντας προκύπτει από τη μέση ηλικία συνταξιοδότησης και το προσδόκιμο ζωής στις ΗΠΑ, επομένως τα ποσά πρέπει να αντιμετωπίζονται ως συγκριτικές εκτιμήσεις και όχι ως ένας καθολικός «λογαριασμός» που ισχύει για κάθε συνταξιούχο.
Υπάρχει, άλλωστε, μία κρίσιμη παράμετρος: στους συγκεκριμένους υπολογισμούς δεν περιλαμβάνονται οι φόροι και οι δαπάνες υγειονομικής περίθαλψης. Οι δύο αυτοί παράγοντες μπορούν να μεταβάλουν σημαντικά το πραγματικό κόστος εγκατάστασης και διαβίωσης ενός συνταξιούχου σε μια ξένη χώρα.
Οι ΗΠΑ ανάμεσα στους ακριβότερους προορισμούς
Για έναν συνταξιούχο που θα παραμείνει στις ΗΠΑ, το ποσό που απαιτείται για το ίδιο επίπεδο άνεσης εκτιμάται περίπου στα 738.000 δολάρια.
Με αυτή την επίδοση, οι Ηνωμένες Πολιτείες καταλαμβάνουν την πέμπτη θέση μεταξύ των ακριβότερων χωρών της κατάταξης, πίσω από τη Σιγκαπούρη, την Ισλανδία, την Ελβετία και το Λουξεμβούργο.
Η σύγκριση με τις γειτονικές χώρες είναι ιδιαίτερα αποκαλυπτική. Στον Καναδά, μια αντίστοιχη περίοδος συνταξιοδότησης υπολογίζεται ότι απαιτεί περίπου 598.000 δολάρια, ενώ στο Μεξικό το ποσό πέφτει στα 356.000 δολάρια.
Αυτό σημαίνει ότι, με βάση το συγκεκριμένο μοντέλο, το κόστος στο Μεξικό είναι λιγότερο από το μισό εκείνου των ΗΠΑ.
Ακόμη πιο έντονη είναι η σύγκριση με την Ελλάδα: η διαφορά φτάνει περίπου τις 332.000 δολάρια, γεγονός που εξηγεί γιατί η μετακόμιση στο εξωτερικό μπορεί να αποτελεί οικονομικά ελκυστική επιλογή για έναν Αμερικανό συνταξιούχο.
Η Ευρώπη των δύο ταχυτήτων
Οι αποκλίσεις είναι εξαιρετικά μεγάλες και στο εσωτερικό της Ευρώπης.
Η Ισλανδία είναι η ακριβότερη ευρωπαϊκή χώρα της λίστας, με το απαιτούμενο ποσό να διαμορφώνεται περίπου στα 893.000 δολάρια. Ακολουθεί η Ελβετία με 859.000 δολάρια και το Λουξεμβούργο με 794.000 δολάρια.
Στις ακριβότερες ευρωπαϊκές επιλογές βρίσκονται επίσης η Ιρλανδία, όπου απαιτούνται περίπου 702.000 δολάρια, το Ηνωμένο Βασίλειο με 627.000 δολάρια και η Δανία με 625.000 δολάρια.
Η εικόνα αλλάζει όσο η σύγκριση μεταφέρεται προς την Ανατολική και τη Νοτιοανατολική Ευρώπη. Στη Ρουμανία, το απαιτούμενο κεφάλαιο εκτιμάται στα 335.000 δολάρια, στην Αλβανία στα 388.000 και στο Μαυροβούνιο στα 395.000 δολάρια.
Ακόμη χαμηλότερα βρίσκεται η Λευκορωσία, με περίπου 267.000 δολάρια.
Η σύγκριση αποτυπώνει τις τεράστιες αποκλίσεις στο ευρωπαϊκό κόστος ζωής. Ένας συνταξιούχος με κεφάλαιο 500.000 δολαρίων, για παράδειγμα, θα μπορούσε θεωρητικά να διαθέτει πολύ μεγαλύτερο οικονομικό περιθώριο σε χώρες της Νότιας ή Ανατολικής Ευρώπης από ό,τι σε οικονομίες όπως η Ελβετία ή η Ισλανδία.
Πού η σύνταξη κοστίζει λιγότερο από 200.000 δολάρια
Στο χαμηλότερο άκρο της παγκόσμιας κατάταξης βρίσκονται μόλις τέσσερις χώρες στις οποίες το συνολικό εκτιμώμενο κόστος παραμένει κάτω από τα 200.000 δολάρια.
Ο οικονομικότερος προορισμός είναι το Πακιστάν, με 187.000 δολάρια. Ακολουθεί η Ινδία με περίπου 189.000 δολάρια, ενώ σε Μπανγκλαντές και Αίγυπτο η εκτίμηση βρίσκεται κοντά στα 190.000 δολάρια.
Η διαφορά με τις ΗΠΑ είναι τεράστια. Το ποσό που θεωρητικά χρειάζεται ένας συνταξιούχος στο Πακιστάν αντιστοιχεί περίπου στο ένα τέταρτο του αντίστοιχου κεφαλαίου στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Βέβαια, το χαμηλό κόστος από μόνο του δεν καθιστά μια χώρα ιδανικό προορισμό συνταξιοδότησης. Παράγοντες όπως η ποιότητα των υπηρεσιών υγείας, η ασφάλεια, οι υποδομές, το καθεστώς διαμονής, η φορολογία, η πολιτική σταθερότητα και η ποιότητα ζωής παίζουν εξίσου καθοριστικό ρόλο στην τελική επιλογή.
Κάτω από το όριο των 300.000 δολαρίων βρίσκονται και αρκετές μεγαλύτερες οικονομίες. Στη Βραζιλία το απαιτούμενο ποσό υπολογίζεται σε περίπου 268.000 δολάρια, στην Κίνα και την Κολομβία σε 279.000, στη Ρωσία σε 281.000, στη Μαλαισία σε 292.000 και στο Βιετνάμ σε 295.000 δολάρια.
Η γεωγραφία αλλάζει την αξία των αποταμιεύσεων
Η απόσταση άνω των 900.000 δολαρίων ανάμεσα στη Σιγκαπούρη και το Πακιστάν αποτυπώνει πόσο καθοριστική μπορεί να αποδειχθεί η επιλογή χώρας για έναν συνταξιούχο.
Στην πράξη, η μετακόμιση σε έναν οικονομικότερο προορισμό μπορεί να επιμηκύνει σημαντικά τη διάρκεια ζωής των αποταμιεύσεων ή να επιτρέψει υψηλότερο επίπεδο καθημερινής κατανάλωσης με το ίδιο διαθέσιμο κεφάλαιο.
Η Ελλάδα, με εκτιμώμενο κόστος 406.000 δολαρίων, βρίσκεται σε μια ενδιάμεση αλλά ανταγωνιστική θέση: είναι σημαντικά φθηνότερη από τις ΗΠΑ και πολλές χώρες της Βόρειας και Δυτικής Ευρώπης, αλλά ακριβότερη από αρκετούς προορισμούς της Ανατολικής Ευρώπης και της Ασίας.
Οι αριθμοί, πάντως, αποτελούν μόνο ένα μέρος της εξίσωσης. Φορολογία και υγειονομική περίθαλψη δεν περιλαμβάνονται στους υπολογισμούς, ενώ για οποιονδήποτε εξετάζει σοβαρά τη συνταξιοδότηση στο εξωτερικό πρέπει να συνυπολογιστούν το δικαίωμα διαμονής, η πρόσβαση σε υπηρεσίες υγείας, η στέγαση και οι προσωπικές ανάγκες.
Το βασικό συμπέρασμα παραμένει ότι στη συνταξιοδότηση δεν έχει σημασία μόνο πόσα χρήματα έχει αποταμιεύσει κάποιος, αλλά και πού σκοπεύει να τα ξοδέψει.
Διαβάστε ακόμη
Συντάξεις: H Eυρώπη αυξάνει τα όρια, η Ελλάδα αντέχει… μέχρι νεωτέρας
Σχολίασε εδώ
Για να σχολιάσεις, χρησιμοποίησε ένα ψευδώνυμο.