Αν η επιδίωξη του Αλέξη Τσίπρα να άρει προεκλογικά το εμπάργκο του ΣΥΡΙΖΑ στον ΣΚΑΙ, ώστε να μην το κάνει ταπεινωτικά μετά τις εκλογές και ενώ θα βρίσκεται στη δυσμενή θέση του ηττημένου, τότε με την απόφασή του να δώσει συνέντευξη στον τηλεοπτικό σταθμό, πέτυχε το στόχο της. Πλέον τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ θα μπορούν μετά την Κυριακή (και ίσως από την ίδια αυτή την Κυριακή των εκλογών) να στολίζουν τα πάνελ των ενημερωτικών εκπομπών. Αν ήθελε να αποκαταστήσει τις σχέσεις του με ένα μεγάλο κανάλι, παρότι αυτό έχει γενικά αντιπολιτευτική διάθεση απέναντί του, τότε έκανε ένα σημαντικό βήμα, έστω και μέσα από μία νευρική διαδικασία, γεμάτη σπόντες και αιχμές.
Εάν ωστόσο προσδοκούσε οτιδήποτε άλλο πέραν αυτού, τότε απέτυχε μάλλον εκκωφαντικά. Εάν επιθυμούσε την ανάδειξη των προγραμματικών αντιθέσεων με τη ΝΔ, για παράδειγμα, τότε δεν κατάφερε και πολλά, διότι η κουβέντα πήγε οπουδήποτε αλλού, παρά σε αυτό το πεδίο. Δεν ήταν μία συνέντευξη όπως είχε συνηθίσει μέχρι τώρα και δεν ήταν μία συζήτηση, για την οποία είχε «μαγικές» απαντήσεις, που θα έκαναν το τηλεοπτικό κοινό να ανακαλύψει και πάλι το επικοινωνιακό του «μεγαλείο» και να τρέξει την Κυριακή στις κάλπες ή νωρίτερα στις εταιρίες δημοσκοπήσεων για να εκδηλώσει τη στήριξή του στον ΣΥΡΙΖΑ.
Διότι το πρόβλημα για τον κ. Τσίπρα δεν ήταν εάν θα είχε όλες τις απαντήσεις (που δεν τις είχε ως φάνηκε) για τις κανονικές (και δύσκολες άρα) ερωτήσεις των δημοσιογράφων. Αλλά το γεγονός ότι τέσσερις μέρες πριν τις εκλογές αναγκάστηκε να συζητά για όλα τα άβολα (ή ακόμη και τραγικά) θέματα, με τα οποία ήλθε αντιμέτωπη η κυβέρνησή του καθόλη τη διάρκεια της τετραετίας. Λογικό. Όταν ο πρωθυπουργός πηγαίνει σε ένα κανάλι στο οποίο είχε να εμφανιστεί χρόνια (όχι μόνο ο ίδιος, αλλά και οι βουλευτές του) τότε είναι φυσιολογικό να ερωτηθεί για τα πάντα. Εξονυχιστικά και πιεστικά.
Για την τραγωδία στο Μάτι και την περιβόητη επικοινωνιακή φανφάρα με τη σύσκεψη των υπουργών που δεν ήξεραν δήθεν για την ύπαρξη νεκρών τα μεσάνυχτα της Δευτέρας. Για το πατατράκ της διαπραγμάτευσης με τους δανειστές το 2015 και τις ενέργειες τότε του Γιάνη Βαρουφάκη. Για τις σκαφάτες διακοπές πέρσι στη θαλαμηγό της Κατερίνας Παναγοπούλου. Για το φαινόμενο Πολάκης. Για την υπόθεση Πετσίτη. Για τους κυβερνητικούς χειρισμούς στην υπόθεση Νοβάρτις και τον… Ρασπούτιν! Για την άγρια φορολόγηση της μεσαίας τάξης. Για τη συμπόρευση με τον Πάνο Καμμένο, τη σχέση με τον Νίκο Κοτζιά και το Μακεδονικό. Για τον Πάνο Λαφαζάνη και τη σύγκρουση με πρώην συντρόφους του. Για το νέο ποινικό κώδικα και τον κίνδυνο αποφυλάκισης τρομοκρατών και ισοβιτών. Για την επιλογή του Προκόπη Παυλόπουλου να μην υπογράψει τις αλλαγές στην ηγεσία της Δικαιοσύνης. Για την ήττα στις ευρωεκλογές.
https://www.youtube.com/watch?v=mnSwGEge3vY
Απαντήσεις μεν, αλλά και ομολογία άγνοιας
Ο κ. Τσίπρας είχε απαντήσεις στα περισσότερα από αυτά τα ερωτήματα. Απαντήσεις που πρόδιδαν αμηχανία, όπως αυτή με τον κ. Παυλόπουλο, όταν ομολόγησε ότι διαφώνησε με τον πρόεδρο της Δημοκρατίας για τη μη υπογραφή της σχετικής απόφασης του υπουργικού συμβουλίου. Άβολες απαντήσεις, όπως όταν χαρακτήρισε λάθος τη συμπεριφορά κάποιες φορές του κ. Πολάκη, αλλά απέφυγε να τον καταδικάσει ευθέως.
Εκείνο που αποκαλύφθηκε όμως κατά τη διάρκεια της μακράς συνέντευξης ήταν ότι δεν είχε απαντήσεις για μία σειρά από κρίσιμα θέματα. Για την ακρίβεια δήλωσε άγνοια, ακόμη και αφέλεια. Είχε για παράδειγμα αφέλεια όταν εκτιμούσε ότι οι δανειστές και εταίροι θα έκαναν πίσω στη σύγκρουση του 2015.
Άγνοια όμως πώς επιτρέπεται όταν πρόκειται για υποθέσεις που σημάδεψαν την κοινωνία και τη διακυβέρνηση της χώρας από τον ΣΥΡΙΖΑ;
Ο κ. Τσίπρας είπε ότι δεν γνώριζε για τους νεκρούς στο Μάτι όταν γίνονταν η σύσκεψη του συντονιστικού εκείνο το μοιραίο βράδυ. Δεν γνώριζε γιατί οι υπουργοί δεν τον ενημέρωσαν! Και μάλισταν δεν τον ενημέρωσαν ούτε καν για το γεγονός ότι η σύσκεψη μεταδίδονταν σε απευθείας σύνδεση από τα κανάλια!
Εν ολίγοις, η εικόνα του κ. Τσίπρα ήταν μία εικόνα ενός ανθρώπου, που ήταν εμφανώς σε αμυντική θέση και προσπαθούσε να διαχειριστεί μία δυσάρεστη κατάσταση. Πολλές φορές δεν έκρυβε την αμηχανία του, συχνά κοιτούσε τους δημοσιογράφους (Παπαχελά, Κοσιώνη) με απόγνωση και αγωνία για την επόμενη ερώτηση, έδειχνε άβολα σε αρκετές ερωτήσεις και το ύφος του πρόδιδε ότι ευχαρίστως, σε κάποιες στροφές με υψηλή ένταση στη συζήτηση και αφόρητη πίεση για απαντήσεις, θα τα βροντούσε και θα έφευγε από το πλατό. Ωστόσο διατήρησε έστω και δύσκολα την ψυχραιμία του, γνωρίζοντας την αναγκαιότητα κλεισίματος αυτού του μετώπου.
Διαβάστε περισσότερα στο protothema.gr
Σχολίασε εδώ
Για να σχολιάσεις, χρησιμοποίησε ένα ψευδώνυμο.