Από την εκρηκτική άνοδο της τιμής των ναυτιλιακών καυσίμων, η συζήτηση στην ακτοπλοΐα περνά πλέον στο επόμενο και δυσκολότερο στάδιο: πώς θα διατηρηθεί επαρκής η σύνδεση των νησιών κατά τους χειμερινούς μήνες, εάν το ενεργειακό κόστος παραμείνει στα σημερινά επίπεδα.
Οι πρώτες πρόωρες αποσύρσεις τριών συμβατικών πλοίων από τη Ραφήνας, έδωσαν ένα πρώτο δείγμα των πιέσεων. Το μεγαλύτερο ζήτημα, ωστόσο, βρίσκεται μπροστά, καθώς μετά το τέλος της τουριστικής περιόδου η επιβατική κίνηση υποχωρεί, ενώ το βασικό λειτουργικό κόστος παραμένει εξαιρετικά υψηλό. Η τιμή του Marine Gas Oil (MGO) είχε φθάσει στις 9 Σεπτεμβρίου στα 1.300 ευρώ ανά τόνο, από 993 ευρώ την 1η Ιουνίου και 658 ευρώ στις 24 Φεβρουαρίου. Πρόκειται για αύξηση σχεδόν 98% μέσα σε λιγότερο από επτά μήνες.
Για ένα μεγάλο συμβατικό επιβατηγό-οχηματαγωγό, η εξίσωση γίνεται ιδιαίτερα δύσκολη όταν η πληρότητα μειώνεται. Το πλοίο συνεχίζει να καταναλώνει μεγάλες ποσότητες καυσίμου ανεξάρτητα από το εάν μεταφέρει εκατοντάδες επιβάτες τον Αύγουστο ή πολύ λιγότερους τον Ιανουάριο.
Σε αυτό το περιβάλλον επανέρχεται στο προσκήνιο το θεσμικό πλαίσιο δρομολόγησης των συμβατικών πλοίων. Παράγοντες της ακτοπλοΐας υποστηρίζουν ότι απαιτείται μεγαλύτερη ευελιξία, ώστε η προσφερόμενη χωρητικότητα και η συχνότητα των δρομολογίων να μπορούν να προσαρμόζονται περισσότερο στη ζήτηση. Μεταξύ των επιλογών που συζητούνται στην αγορά είναι η μείωση της συχνότητας ορισμένων δρομολογίων κατά τις περιόδους πολύ χαμηλής κίνησης, αλλά και η μεγαλύτερη αξιοποίηση πλοίων Ro/Ro για τη μεταφορά φορτηγών και εμπορευμάτων. Η λύση, ωστόσο, δεν είναι απλή. Ένα μεγάλο ferry δεν μπορεί να αντικατασταθεί από τη μία ημέρα στην άλλη από ένα μικρότερο πλοίο, ενώ οποιαδήποτε σημαντική μείωση της χωρητικότητας ή των δρομολογίων αγγίζει άμεσα το ζήτημα της νησιωτικότητας.
Η ελληνική ακτοπλοΐα δεν αποτελεί μόνο κομμάτι της τουριστικής βιομηχανίας. Αποτελεί βασική υποδομή της χώρας. Τους χειμερινούς μήνες τα πλοία μεταφέρουν μόνιμους κατοίκους, εργαζομένους, τρόφιμα, φάρμακα, φορτηγά και εμπορεύματα, διατηρώντας την οικονομική και κοινωνική σύνδεση των νησιών με την ηπειρωτική Ελλάδα. Έτσι, πίσω από την άνοδο των καυσίμων διαμορφώνεται ένα ευρύτερο οικονομικό και πολιτικό ερώτημα: Ποιος αναλαμβάνει το κόστος όταν μια γραμμή είναι απαραίτητη για ένα νησί αλλά γίνεται ζημιογόνος για το πλοίο που την εξυπηρετεί. Η κυβέρνηση έχει ήδη μεταφέρει στον κρατικό προϋπολογισμό το κόστος των υποχρεωτικών εκπτώσεων συγκεκριμένων κοινωνικών κατηγοριών, αφαιρώντας ένα μέρος της επιβάρυνσης από τις εταιρείες. Εάν όμως το MGO παραμείνει κοντά στα σημερινά επίπεδα, η πίεση μπορεί να μεταφερθεί από τις επιμέρους παρεμβάσεις στο ίδιο το μοντέλο λειτουργίας της ακτοπλοΐας.
Το δίλημμα τότε θα είναι πολύ πιο σύνθετο: περισσότερη κρατική χρηματοδότηση, μεγαλύτερη ευελιξία στις δρομολογήσεις ή περιορισμός της προσφερόμενης χωρητικότητας τους μήνες χαμηλής ζήτησης.
Διαβάστε ακόμη
Αντίστροφη μέτρηση για τα τελευταία €11 δισ. του Ταμείου Ανάκαμψης – Πώς θα εισπραχθούν (pic)
Κληρονομιές: Ποιος κρατά το σπίτι, ποιος αποζημιώνεται και τι γίνεται με τα χρέη
Αγρότες: Μηδενικός φόρος έως 20.000 ευρώ – Ποιοι δικαιούνται τη νέα φορολογική ελάφρυνση
Για όλες τις υπόλοιπες ειδήσεις της επικαιρότητας μπορείτε να επισκεφθείτε το Πρώτο ΘΕΜΑ
Σχολίασε εδώ
Για να σχολιάσεις, χρησιμοποίησε ένα ψευδώνυμο.