Δείτε περισσότερα άρθρα μας στα αποτελέσματα αναζήτησης

Add Newmoney.gr on Google

Ο Αντρέα Ορσέλ είχε έναν προσωπικό λογαριασμό να κλείσει με την ευρωπαϊκή τραπεζική αγορά. Σχεδόν δύο δεκαετίες μετά την πρώτη του μεγάλη, αλλά αμφιλεγόμενη προσπάθεια να αναδιαμορφώσει τον τραπεζικό χάρτη της Ευρώπης, με τη συμφωνία που οδήγησε στη διάσπαση της ολλανδικής ABN Amro, ο Ιταλός τραπεζίτης κατάφερε να πετύχει έναν στόχο που για χρόνια έμοιαζε απρόσιτος, σημειώνει το Reuters.

Η επικράτησή του αυτή την εβδομάδα στην πολυετή μάχη για την εξαγορά της γερμανικής Commerzbank αποτελεί την κορύφωση μιας διαδρομής τριών δεκαετιών στον κόσμο των μεγάλων τραπεζικών συμφωνιών και τοποθετεί τον διευθύνοντα σύμβουλο της UniCredit στο επίκεντρο των ανακατατάξεων του ευρωπαϊκού χρηματοπιστωτικού συστήματος.

«Αν ρωτήσετε οποιονδήποτε, ακόμη και οποιαδήποτε κυβέρνηση, εάν η Ευρώπη χρειάζεται μεγαλύτερες ή μικρότερες τράπεζες, όλοι θα σας απαντήσουν ότι χρειάζεται μεγαλύτερες», δήλωσε ο Ορσέλ την Πέμπτη, μετά την ολοκλήρωση μιας ιδιαίτερα σκληρής διαπραγματευτικής αναμέτρησης.

Πρόκειται για τη μεγαλύτερη διασυνοριακή τραπεζική συμφωνία στην Ευρώπη μετά την παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση, με σημαντικές προεκτάσεις για την πορεία της ευρωπαϊκής τραπεζικής ενοποίησης.

Ο 63χρονος βετεράνος της επενδυτικής τραπεζικής είχε κινηθεί μεθοδικά και μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, συνεργαζόμενος με έναν μικρό κύκλο απολύτως έμπιστων στελεχών. Στόχος του ήταν να αποκτήσει σταδιακά μια τόσο ισχυρή μετοχική θέση στην Commerzbank, ώστε η γερμανική πλευρά να μην μπορεί πλέον να αρνηθεί να καθίσει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων.

Άνθρωποι που έχουν συνεργαστεί μαζί του περιγράφουν έναν δυναμικό και εξαιρετικά φιλόδοξο τραπεζίτη, ο οποίος δεν αποθαρρύνθηκε από τις δημόσιες αποδοκιμασίες και συνέχισε να επιδιώκει μια συμφωνία που διαδοχικές διοικήσεις της UniCredit είχαν αποτύχει να ολοκληρώσουν επί δεκαετίες.

Αντρέα Ορσέλ: Από τη Merrill Lynch στην κορυφή της UniCredit

Ο Ορσέλ ανέλαβε τα ηνία της UniCredit το 2021, επιστρέφοντας ουσιαστικά σε έναν τραπεζικό όμιλο στη δημιουργία του οποίου είχε συμβάλει ο ίδιος το 1998, όταν εργαζόταν ως νεαρός επενδυτικός τραπεζίτης στη Merrill Lynch.

Η συγκυρία κάθε άλλο παρά ευνοϊκή ήταν.

Η UniCredit, με έδρα το Μιλάνο, είχε μόλις χάσει από την Intesa Sanpaolo τον τίτλο της μεγαλύτερης τράπεζας στην Ιταλία. Την ίδια στιγμή, ο Ορσέλ επιχειρούσε να επανέλθει δυναμικά στην τραπεζική σκηνή μετά την επεισοδιακή κατάληξη της συμφωνίας του με την ισπανική Santander.

Η Santander είχε αποσύρει την πρότασή της να τον τοποθετήσει στη θέση του διευθύνοντος συμβούλου, εξαιτίας διαφωνίας σχετικά με τις αποδοχές του, μετά την αποχώρησή του από την UBS.

Στη UniCredit, ο Ορσέλ επέβαλε αμέσως τη δική του στρατηγική.

Προχώρησε σε συστηματικές περικοπές δαπανών, περιόρισε το μέγεθος του ισολογισμού προκειμένου να ενισχύσει την κεφαλαιακή επάρκεια και έδωσε προτεραιότητα σε δραστηριότητες που απαιτούσαν μικρότερη δέσμευση κεφαλαίων.

Παράλληλα, επέστρεψε δισεκατομμύρια ευρώ στους μετόχους, συμβάλλοντας σε μια εντυπωσιακή άνοδο της χρηματιστηριακής αξίας της τράπεζας.

Επί των ημερών του, η τιμή της μετοχής της UniCredit δεκαπλασιάστηκε.

Η εξέλιξη αυτή του προσέφερε ένα ιδιαίτερα ισχυρό διαπραγματευτικό εργαλείο για πιθανές εξαγορές, καθώς η αποτίμηση της τράπεζας του επέτρεπε να χρηματοδοτεί συμφωνίες μέσω ανταλλαγής μετοχών.

Ωστόσο, έχοντας διδαχθεί από την παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση, ο Ορσέλ φρόντιζε να διαβεβαιώνει τους επενδυτές ότι δεν θα θυσίαζε ποτέ τις αποδόσεις των μετόχων απλώς και μόνο για να ολοκληρώσει μια εξαγορά.

Οι συγκρούσεις με τη Ρώμη και το ναυάγιο των ιταλικών συμφωνιών

Η επιθετική διαπραγματευτική προσέγγιση του Ορσέλ δεν αποδείχθηκε πάντοτε αποτελεσματική.

Μόλις λίγους μήνες μετά την ανάληψη των καθηκόντων του, διέκοψε τις συνομιλίες με την ιταλική κυβέρνηση για την εξαγορά της Monte dei Paschi di Siena (MPS).

Η απόφαση αυτή έπληξε την αξιοπιστία του στα μάτια της Ρώμης, με κυβερνητικούς αξιωματούχους να τον χαρακτηρίζουν υπερβολικά απρόβλεπτο για να θεωρηθεί αξιόπιστος συνομιλητής.

Παρότι οι σχέσεις του με την ιταλική κυβέρνηση βελτιώθηκαν στη συνέχεια, η πρώτη εκείνη σύγκρουση επανήλθε στο προσκήνιο.

Το 2025, η Ιταλία εμπόδισε την προσπάθεια της UniCredit να εξαγοράσει τη μικρότερη εγχώρια ανταγωνίστρια Banco BPM, στερώντας από τον Ορσέλ μια σημαντική ευκαιρία επέκτασης στην ιταλική αγορά.

Συνεντεύξεις του Reuters με περίπου δώδεκα νυν και πρώην εργαζομένους της UniCredit, καθώς και πρώην συναδέλφους του στην UBS, αποκαλύπτουν μια προσωπικότητα που συνδυάζει εξαιρετικά λεπτομερή προετοιμασία με, κατά περιόδους, παρορμητική λήψη αποφάσεων.

Οι άνθρωποι που τον γνωρίζουν περιγράφουν έναν ανήσυχο και απαιτητικό διευθύνοντα σύμβουλο, ο οποίος αποκαλύπτει ελάχιστα για τις πραγματικές προθέσεις του και διατηρεί όσους συνεργάζονται μαζί του σε διαρκή εγρήγορση.

Η UniCredit αρνήθηκε να σχολιάσει τις συγκεκριμένες εκτιμήσεις για τις ανάγκες του δημοσιεύματος.

Η στροφή στη Γερμανία και η μάχη για την Commerzbank

Μετά την αποτυχία της προσπάθειας εξαγοράς της Banco BPM, ο Ορσέλ έστρεψε αποφασιστικά το ενδιαφέρον του προς τη Γερμανία.

Ήδη από το προηγούμενο έτος είχε αρχίσει να δημιουργεί μετοχική θέση στην Commerzbank, προκαλώντας την έντονη αντίδραση της διοίκησης και των εργαζομένων της δεύτερης μεγαλύτερης γερμανικής τράπεζας, αλλά και πολιτικών και ρυθμιστικών αρχών.

Η επιλογή της Γερμανίας δεν ήταν τυχαία.

«Πολλοί με ρωτούν γιατί επέλεξα τη Γερμανία. Η αλήθεια είναι ότι χωρίς τη Γερμανία δεν μπορείς πραγματικά να πας πουθενά», δήλωσε αυτή την εβδομάδα, μετά την επίτευξη συμφωνίας με τη γερμανική κυβέρνηση.

«Είμαι πολύ περήφανος που είμαι Ιταλός. Αν όμως σταματήσει η γερμανική ατμομηχανή, σταματάμε κι εμείς», πρόσθεσε.

Η μάχη για την Commerzbank εξελίχθηκε σε μια ιδιαίτερα σκληρή αναμέτρηση, με τις σχέσεις των δύο πλευρών να φθάνουν αρκετές φορές στα όρια της πλήρους ρήξης.

Η ένταση κορυφώθηκε τον Απρίλιο, όταν ο Ορσέλ πραγματοποίησε τηλεδιάσκεψη με επενδυτές, κατά την οποία υποστήριξε ότι η Commerzbank διοικούνταν ανεπαρκώς και παρουσίασε το δικό του σχέδιο για τη βελτίωση της λειτουργίας της.

Οι τοποθετήσεις του εξόργισαν κυβερνητικούς αξιωματούχους στη Γερμανία, οι οποίοι αρνήθηκαν να συναντηθούν μαζί του, σύμφωνα με πρόσωπα που είχαν άμεση γνώση των εξελίξεων.

Ακόμη πιο χαρακτηριστική ήταν η στάση του προέδρου της Commerzbank, Γενς Βάιντμαν, πρώην επικεφαλής της Bundesbank και ιδιαίτερα σεβαστού προσώπου στους γερμανικούς χρηματοπιστωτικούς κύκλους.

Επί δύο χρόνια, ο Βάιντμαν αγνοούσε τα επίμονα αιτήματα του Ορσέλ για συνάντηση.

Τελικά υποχώρησε τον Ιούνιο και έναν μήνα αργότερα δήλωσε: «Τώρα όλοι πρέπει να συμπεριφερθούν ως ενήλικες».

Η προσέγγιση αυτή άνοιξε τον δρόμο για τις επόμενες κινήσεις, αν και οι προσωπικές και επιχειρηματικές αντιπαραθέσεις παρέμειναν έντονες.

Το σχέδιο απομάκρυνσης της διοίκησης της Commerzbank

Με την εξαγορά να έχει πλέον δρομολογηθεί, ο Ορσέλ σχεδιάζει σημαντικές αλλαγές στην κορυφή της γερμανικής τράπεζας.

Σύμφωνα με το Reuters, προτίθεται να απομακρύνει τόσο τον πρόεδρο Γενς Βάιντμαν όσο και τη διευθύνουσα σύμβουλο, Μπετίνα Όρλοπ, όταν ολοκληρωθεί η εξαγορά της Commerzbank, η οποία έχει την έδρα της στη Φρανκφούρτη.

Πρόκειται για μια κίνηση που αποτυπώνει την πρόθεσή του να αποκτήσει πλήρη έλεγχο της στρατηγικής και της λειτουργίας της γερμανικής τράπεζας.

Εκείνο που φαίνεται ότι δεν είχαν υπολογίσει επαρκώς ούτε το Βερολίνο ούτε η διοίκηση της Commerzbank ήταν ο τρόπος με τον οποίο ο Ορσέλ θα αξιοποιούσε χρηματοοικονομικά παράγωγα και κενά της γερμανικής νομοθεσίας περί εξαγορών για να πετύχει τον στόχο του.

Σύμφωνα με δεύτερη πηγή που γνωρίζει την υπόθεση, οι συγκεκριμένοι χειρισμοί αποδείχθηκαν καθοριστικοί για την επιτυχία του εγχειρήματος.

Μάλιστα, μετά την επικράτηση του Ορσέλ, η Γερμανία κινείται πλέον προς την κατεύθυνση αλλαγής των κανόνων που διέπουν τις εταιρικές εξαγορές.

Το μοντέλο Μπερλουσκόνι και τα χρηματοοικονομικά εργαλεία της εξαγοράς

Για να υλοποιήσει το σχέδιό του, ο Ορσέλ άντλησε έμπνευση από τη στρατηγική ενός μεγάλου εταιρικού πελάτη της UniCredit: του τηλεοπτικού ομίλου MFE της οικογένειας Μπερλουσκόνι.

Σύμφωνα με τρίτο πρόσωπο με γνώση της υπόθεσης, η τακτική που εφαρμόστηκε στην Commerzbank βασίστηκε σε στοιχεία από την προσπάθεια του ιταλικού ομίλου να αποκτήσει τη γερμανική ProSiebenSat.1.

Η MFE είχε υποβάλει μια σχετικά χαμηλή προσφορά για την εξαγορά της γερμανικής εταιρείας μέσων ενημέρωσης, με χρηματοδότηση που είχε εξασφαλίσει από τη UniCredit.

Ο Ορσέλ υιοθέτησε στοιχεία αυτής της προσέγγισης, αξιοποιώντας χρηματοοικονομικούς μηχανισμούς και τη σταδιακή ενίσχυση της μετοχικής θέσης της τράπεζάς του, προκειμένου να αυξήσει την πίεση προς τη γερμανική πλευρά.

Η στρατηγική αποδείχθηκε αποτελεσματική, οδηγώντας σε μια συμφωνία που αναμένεται να επηρεάσει ουσιαστικά τις ισορροπίες στον ευρωπαϊκό τραπεζικό κλάδο.

Ο άνθρωπος που ζει και αναπνέει για τις τράπεζες

Ο ίδιος ο Ορσέλ δεν κρύβει ότι η τραπεζική αποτελεί το μεγάλο προσωπικό του πάθος.

Άνθρωποι του περιβάλλοντός του περιγράφουν έναν επαγγελματία που αφιερώνει σχεδόν ολόκληρη τη ζωή του στις τράπεζες, τις στρατηγικές τους και τις δυνατότητες εξαγορών και συγχωνεύσεων.

Ούτε ο ίδιος επιχειρεί να παρουσιάσει διαφορετική εικόνα. «Πρέπει κανείς να ακολουθεί τα πάθη του. Κι εμένα πάντοτε μου άρεσαν οι τράπεζες», δήλωσε αυτή την εβδομάδα.

Για να περιγράψει πόσο βαθιά συνδεδεμένη είναι η προσωπική του ζωή με την επαγγελματική του ενασχόληση, θυμήθηκε ένα περιστατικό από διακοπές του στο Μεξικό.

«Σε ένα ταξίδι στο Μεξικό είπα στη γυναίκα που επρόκειτο να παντρευτώ: Αντί να πάμε να δούμε τα αρχαία ερείπια, γιατί δεν πηγαίνουμε να ρίξουμε μια ματιά στα υποκαταστήματα των μεξικανικών τραπεζών;».