Γνώμες

Καταλαβαίνω πως η λέξη «αξιολόγηση» είναι μια αποκρουστική έννοια στο Δημόσιο και γι’ αυτό οι περισσότεροι υπάλληλοι την αντιμάχονται και την εξοβελίζουν. Και είναι λογικό (αλλά όχι αποδεκτό) να προσπαθούν να την αποτρέψουν όταν ανοήτως από την κυβέρνηση έβαλαν την αξιολόγηση στην ατζέντα των μεταρρυθμίσεων της Δημόσιας Διοίκησης σε συνδυασμό με τις απολύσεις. Δηλαδή επιχειρήθηκε να χρησιμοποιηθεί η αξιολόγηση ως αγωγός δημιουργίας μιας δεξαμενής υπαλλήλων προς απόλυση! Παράλληλα, εδώ και μήνες έχει ξεκινήσει μια έρευνα «νομιμότητας» των δημοσίων και δημοτικών υπαλλήλων. Αν δηλαδή οι τίτλοι σπουδών που έχουν καταθέσει στις υπηρεσίες τους αλλά και όλα τα απαιτούμενα δικαιολογητικά είναι νόμιμα. Ηδη, όπως όλοι γνωρίζουμε, αυτοί οι έλεγχοι έχουν ανακαλύψει ουκ ολίγες περιπτώσεις πτυχίων-μαϊμού και ήδη έχουν κινηθεί οι νομικές διαδικασίες. Σε εκκρεμότητα βρίσκονται ακόμα οι έλεγχοι σε δήμους αλλά και αρκετούς οργανισμούς. Ερχονται λοιπόν τώρα 19 από τους νεοεκλεγέντες δημάρχους (οι περισσότεροι από την αντιπολίτευση) και μαζί τους η νέα περιφερειάρχης Αττικής κυρία Ρένα Δούρου και αρνούνται να επιτρέψουν τους ελέγχους νομιμότητας (όχι της αξιολόγησης) στα... βιλαέτια τους. Με άλλα λόγια, δεν επιτρέπουν τα αυτονόητα και κρύβουν κάτω από το χαλί όλα τα στραβά και ανάποδα που κυριάρχησαν στην ελληνική πολιτεία τις τελευταίες δεκαετίες, όπου ένα προεκλογικό σύνθημα της δεκαετίας του ’80 («Το ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση, ο λαός στην εξουσία») έγινε ο μοχλός καταρράκωσης κάθε έννοιας αξιοκρατίας και ίσων ευκαιριών ανάμεσα στους πολίτες. Μια κομματοκρατία, πότε με τους «συντρόφους» και πότε με τα «δικά μας παιδιά», που ταλανίζει τη χώρα 40 χρόνια και την οδήγησε στο σημερινό χάλι της χρεοκοπίας και της κατάρρευσης όλων των «σταθερών» που είχαμε γνωρίσει και όλων όσα θεωρούσαμε θέσφατα. Κι ενώ έστω και τώρα κόμματα και πολίτες θα έπρεπε να κατανοήσουν πως είναι αδύνατο να συνεχίσουμε να πορευόμαστε ως χώρα και ως κοινωνία με μεθόδους και πρακτικές σοβιετικού τύπου, έρχεται η κυρία Δούρου, η οποία εκπροσωπεί το κόμμα που ευαγγελίζεται ότι θα μας σώσει και θα επαναφέρει την ελπίδα στους χαροκαμένους και εξαθλιωμένους Ελληνες, να μας δείξει με ποιον τρόπο θα το κάνουν. Με συγχωροχάρτια (δεν τα δίνουν ούτε οι Πάπες πια) για όλα τα λαμόγια που τρύπωσαν σε οργανισμούς του δημόσιου και του ευρύτερου δημόσιου τομέα, φτάνοντας στο έσχατο σημείο θράσους να εμφανίζουν πέτσινους τίτλους σπουδών; Ετσι αντιλαμβάνεται η Αριστερά την αξιοκρατία, την ευνομία και την καταδίκη του παλαιοκομματικού φαύλου κράτους; Στ’ αλήθεια, όμως, ποιοι έχουν να φοβηθούν από τον έλεγχο των τίτλων σπουδών; Οι νομοταγείς, οι ηθικοί και τίμιοι υπάλληλοι ή οι απατεώνες του κοινού ποινικού δικαίου που με τις πλάτες του βουλευτή, του δημάρχου και του κομματικού παράγοντα τρύπωσαν στο Δημόσιο χωρίς τα απαιτούμενα προσόντα και ζουν εις βάρος όλων; Και γιατί οι συνδικαλιστές με μια κακώς εννοούμενη προστασία των συναδέλφων τους πρέπει να εκτίθενται και να ευτελίζουν τον ρόλο τους; Πολύ δε περισσότερο γιατί οι πολιτικοί προϊστάμενοι και τα κόμματα από τα οποία προέρχονται να έχουν ανάγκη την ψήφο τέτοιων υποκειμένων που, αν είχαν τσίπα, θα έπρεπε να είχαν εξαφανιστεί από προσώπου γης μόνοι τους και όχι να χώνονται στα κόμματα και να συνδιαλέγονται την προστασία τους με αντάλλαγμα τη βρώμικη ψήφο τους. Η κυρία Δούρου είναι η πρώτη αριστερή υπερπεριφερειάρχης που ανέλαβε καθήκοντα πριν από μερικές μέρες και η κοινή γνώμη (και όχι μόνο ψηφοφόροι της) περιμένει να δει πώς δια-χειρίζεται την εξουσία που της ανατέθηκε. Ενδεχομένως και να προσπαθεί να καταλάβει πώς θα διαχειριστεί την εξουσία και το κόμμα της, που τώρα βρίσκεται στον προθάλαμο της εξουσίας. Αν το πρώτο δείγμα γραφής της για το πώς αντιλαμβάνεται την εξουσία και τον δημόσιο τομέα είναι αυτή της η ενέργεια, πολύ φοβούμαι ότι προσφέρει κακές υπηρεσίες στον κ. Τσίπρα και στους συντρόφους της.

Το πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας βρίσκεται στην πλευρά της προσφοράς σύμφωνα με το Υπουργείο Οικονομικών. Τι σημαίνει όμως ζήτημα προσφοράς; Σημαίνει ότι η ελληνική οικονομία δεν παράγει... όπως θα έπρεπε να παράγει ώστε να είναι μια ανταγωνιστική οικονομία ούτε παράγει την απαραίτητη γκάμα τελικών προϊόντων.  Θα μπορούσαμε να συμφωνήσουμε όλοι... στην  αυτονόητη αυτή θέση, αν οι ιθύνοντες του Υπ. Οικονομικών  επεξηγούσαν ακριβέστερα , και όχι γενικά και αόριστα. Το οικονομικό επιτελείο του Υπ Οικονομικών, φαίνεται ότι μπερδεύει τα  εγγενή  και διαρθρωτικά προβλήματα των παραγωγικών δυνατοτήτων της ελληνικής οικονομίας τα οποία υπάρχουν τουλάχιστον από ιδρύσεως του ελληνικού κράτους (ιδιομορφίες και ιδιοτυπίες της ελληνικής οικονομίας ) με την αντιμετώπιση των βραχυχρονίων προβλημάτων μιας οικονομίας που έχει απολέσει το 25,0% του ΑΕΠ ευρισκόμενη σε ύφεση πάνω από έξι χρόνια Η συνεχής προσπάθεια βελτίωσης της διαρθρωτικής ανταγωνιστικότητας των ελληνικών επιχειρήσεων δεν βρίσκεται καθόλου σε αντίθεση  με την αντιμετώπιση της ελλείπουσας ζήτησης και της υπερβάλλουσας προσφοράς στην ελληνική οικονομία. Η αύξηση της παραγωγής, αν επιτευχθεί , έχω την γνώμη ότι θα κινηθεί υποβοηθητικά προς τη βελτίωση της διαρθρωτικής ανταγωνιστικότητας. Το ότι η ελληνική οικονομία πάσχει από έλλειψη ζήτησης στην παρούσα συγκυρία, φαίνεται απλά από δύο μακροοικονομικούς δείκτες  : το παραγωγικό κενό1 και τον αντιπληθωρισμό. Πίνακας Ι Παραγωγικό κενό Το παραγωγικό κενό της ελληνικής οικονομίας ανάλογα με τις μετρήσεις για το 2013 κυμαίνεται μεταξύ 9% και 13,6% , ενώ το 2014 υπολογίζεται σε 10,53%. Τι προσδιορίζει το μέγεθος του παραγωγικού κενού; 1. Το επίπεδο της ανεργίας. Υψηλή ανεργία αυξάνει το αρνητικό παραγωγικό κενό. 2. Το επίπεδο της χρησιμοποιούμενης παραγωγικής ικανότητας της οικονομίας. Όσο μεγαλύτερη είναι η μη χρησιμοποιούμενη παραγωγική ικανότητα τόσο μεγαλύτερο είναι το αρνητικό κενό. 3. Η αύξηση της παραγωγικότητας . Εάν η αύξηση της παραγωγικότητας μειώνεται , αυτό μειώνει τη μεγέθυνση του δυνητικού προϊόντος και συνεπώς μειώνει το μέγεθος του αρνητικού παραγωγικού κενού. 4. Το επίπεδο του πληθωρισμού. Εάν υπάρχει αντιπληθωρισμός αυτό σημαίνει ότι υπάρχει αρνητικό παραγωγικό κενό. Η ελληνική οικονομία βρίσκεται για 20 μήνες σε κατάσταση αντιπληθωρισμού Επίσης το ποσοστό ανεργίας βρίσκεται στο 27,2% , ενώ η παραγωγικότητα της εργασίας  σε σχέση με το μέσο  μέγεθος της ΕΕ-15 από 91,0% το 2003 θα πέσει το 2014 στο 84,0%. Εύκολα μπορούμε να συμπεράνουμε ότι η  αγορά προϊόντος είναι αγορά αγοραστών με τις διακινούμενες ποσότητες να καθορίζονται αποκλειστικά από τη ζήτηση. Όμως η καταναλωτική ζήτηση των νοικοκυριών αλλά και των επιχειρήσεων για επενδύσεις είναι ανεπαρκής: Εισοδηματικός περιορισμός καταναλωτών, ελλιπής χρηματοδότηση και γραφειοκρατικές δυσκολίες για τις επιχειρήσεις, απομόχλευση ιδιωτικού και δημόσιου τομέα , αβεβαιότης  που οδηγεί σε αναβολή κάθε οικονομικής δραστηριότητας. Αλλά και η αγορά εργασίας λειτουργεί σχεδόν με όμοιες συνθήκες, είναι κατά κύριο λόγο μια αγορά αγοραστών. Η απασχόληση καθορίζεται και εδώ σχεδόν αποκλειστικά από τη ζήτηση εργασίας των επιχειρήσεων, οι οποίες είναι διστακτικές σε προσλήψεις, όχι επειδή ο μισθός είναι υψηλός, αλλά διότι δεν μπορούν να διαθέσουν την παραγωγή τους, πέραν του επιπέδου που καθορίστηκε από τη ζήτηση στην αγορά προϊόντος. Επιπλέον, στην τρέχουσα συγκυρία και οι δυο αγορές, προϊόντος και εργασίας, είναι αγορές αγοραστών (υπερβάλλουσας προσφοράς) και μάλιστα σε μεγάλη ανισορροπία και είναι πλήρως διασυνδεδεμένες . Συνεπώς η ανάγκη βελτίωσης της ζήτησης είναι εκ των ων ουκ άνευ. Μάλιστα αν στην ευρωζώνη συζητείται ανοικτά η ανάγκη βελτίωσης της ζήτησης τι πρέπει να πούμε για την ελληνική οικονομία;

Αν έχει σε ένα πράγμα δίκιο η κυβέρνηση είναι ότι οι επικείμενες εθνικές εκλογές δεν θα γίνουν γύρω από τον άξονα και με βάση το δίλημμα «μνημόνιο – αντιμνημόνιο». Όχι επειδή θα έχει καταργηθεί, όπως διατυμπανίζει, το μνημόνιο και η συνταγή που αντιπροσωπεύει, ούτε επειδή η τρόικα θα μας έχει αφήσει χρόνους ή θα μας συναντάει στο Παρίσι, ανάμεσα στα σοκάκια της Μονμάρτης και τις κρουασανερί της Σαμπς Ελιζέ. Αλλά επειδή το κυρίαρχο δίλημμα θα είναι άλλο: Να φύγει ή να μείνει η δεξιά; Να συνεχίσει ο Σαμαράς να κυβερνά αυτή τη χώρα ή όχι; Να παραμείνουν η Βούλτεψη, ο Άδωνις και ο Κυριάκος Μητσοτάκης σε ρόλους καθοριστικούς για την πορεία της χώρας ή όχι; Για ένα μεγάλο, πιθανόν καθοριστικό για την έκβαση της εκλογικής αναμέτρησης, τμήμα του προοδευτικού, δημοκρατικού κόσμου, αυτό το διακύβευμα θα είναι πιο σημαντικό από το μνημόνιο.   Γιατί θα κρίνει με βάση τη συμπεριφορά που επέδειξε η δεξιά και στην αντιπολίτευσης από το 2009 έως το 2011 και στην άσκηση της διακυβέρνησης από το 2012 και μετά. Τα αντιπολιτευτικά ψέματα, έδωσαν τη θέση τους στις πέτσινες προεκλογικές δεσμεύσεις του 2012 και αυτές με τη σειρά τους στην πλήρη αδυναμία να διορθωθεί οτιδήποτε στη χώρα. Η δεξιά όχι μόνο δέχθηκε με χαρά να υλοποιήσει την επαχθέστατη πολιτική των μνημονίων, αλλά την υλοποίησε και με το χειρότερο τρόπο, υποπίπτοντας σε απίστευτες γκάφες – βλέπε ΕΝΦΙΑ. Η δεξιά επέστρεψε όχι μετανιωμένη για την καταστροφική περίοδο 2004-2009, αλλά πιο άγρια και με την αλαζονεία του κήνσορα και θεράποντα. Είδαμε τη δεξιά να συγκυβερνά με την ακροδεξιά, μέσω Μπαλτάκου. Είδαμε πρωτόγνωρες αντιδημοκρατικές συμπεριφορές: Από την καταιγίδα πράξεων νομοθετικού περιεχομένου και την παύση των συνεδριάσεων του υπουργικού συμβουλίου – ούτε μία (1) φορά δεν συνεδρίασε – έως την παραβίαση ακόμη και της προγραμματικής συμφωνίας των κυβερνητικών εταίρων. Από το μαύρο στην ΕΡΤ, έως την απαγόρευση μετάδοσης της ομιλίας του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης στην ΔΕΘ και την επίθεση κατά… γελοιογράφων Είδαμε την αναποτελεσματικότητα σε όλο της το μεγαλείο, το ίδιο την υποκρισία, αλλά και την εύνοια στους ισχυρούς: Βλέπε τι έγινε με τις λίστες των καταθέσεων και της φοροδιαφυγής. Αυτό θα είναι λοιπόν το δίλημμα: Θα συνεχίσει να κυβερνά η πιο αποκρουστική έκφραση της δεξιάς και της συντήρησης ή όχι. Θα εξακολουθήσουμε να εμπιστευόμαστε την τύχη της χώρας σε ένα ασκέρι, ένα συνονθύλευμα νεοφιλελεύθερων, ακροδεξιών και δεξιολαϊκών χαμηλής αισθητικής ή θα αναζητηθεί μια διαφορετική λύση; Στο κάτω κάτω το καταλάβαμε σχεδόν όλοι – σε αυτό ήταν αποτελεσματική και η κυβερνητική πολιτική που μας έδεσε για τα καλά, αλλά και οι αρνητικοί συσχετισμοί στην Ευρώπη – ότι η απαλλαγή από τα μνημόνια είναι εξαιρετικά δύσκολη αν όχι απίθανη. Ε, τουλάχιστον, ας απαλλαγούμε από τη δεξιά… Κάτι θα είναι κι αυτό…

Κάπου στην ιστορία του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου, ο Ο. Τσώρτσιλ αναφέρει ότι, οι Έλληνες και οι Εβραίοι ανταγωνίζονται για το ποια φυλή από τις δυο είναι πιο πολιτικοποιημένη. Όπως προσθέτει όταν βρεθούν κάπου  3 Εβραίοι οι 2 είναι πρωθυπουργοί και ο τρίτος αρχηγός αξιωματικής  αντιπολίτευσης. Στην Ελλάδα, τα τελευταία χρόνια έχουμε ξεπεράσει κάθε όριο, αφού ορισμένες φορές  φθάνουμε στα όρια της γελοιότητας, αλλά και της ιλαροτραγωδίας. Και εξηγούμαστε. Αφορμή για το σημερινό άρθρο αποτέλεσε μια σκηνή που είδαμε απ έξω απο το οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών, στην Οδό Αριστείδου. Μια ομάδα φοιτητών απο την ΠΑΣΠ συνεπλάκησαν με μια ομάδα φοιτητών της ΔΑΠ. Μιλάμε, όμως,  για άγριο ξύλο, με μπουνιές, κλωτσιές κλπ. Ο ένας φοιτητής με  σπασμένα δόντια απο το ξύλο μονολογούσε “ Μου έσπασες τα δόντια. Πως θα φάωq". Ο υπαίτιος του σπασίματος είχε στριμωχτεί απο 5-6 άτομα της “αντίπαλης” παράταξης. Δίπλα στον δρόμο, όλοι παρακολουθούσαν, δίχως να επεμβαίνει κανείς. Κάποιος κύριος προσπάθησε να πάρει το 100 και τότε οι συμπλεκόμενοι εξαφανίστηκαν μέσα σε 1-2 λεπτά. Ένας καθηγητής έμεινε αποσβολωμένος με την σκηνή. Κανείς δεν μπορεί να τα καταλάβει άλλωστε γιατί οι φοιτητές πρέπει να επιστρέψουν σε αλήστου μνήμης εποχές, όπως τα μέσα της δεκαετίας του 1980. Το ξύλο στα Πανεπιστήμια δεν είναι το μοναδικό. Μόλις προχθές ένας 46 χρόνος μεταφέρθηκε με κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις σ ένα παιχνίδι Γ΄Εθνικής. Ακόμα και στο στοίχημα να βρισκόταν το παιχνίδι τέτοιο μίσος δεν θα μπορούσε να δικαιολογηθεί. Η οργή της κοινωνίας είναι διάχυτη και ξεσπά ακριβώς εκεί όπου θα έπρεπε να εξομαλύνεται.   Μέσα σ' αυτό το νοσηρό κλίμα η πολιτική αντιπαράθεση συνεχίζεται δίχως κανένα όριο, νεκρώνοντας, κυρίως, την  οικονομία. Άλλωστε όταν μιλάς πολύ δεν πράττεις.   Στην πλευρά της κυβέρνησης έχουμε κινδυνολογίες από τον ίδιο τον πρωθυπουργό  (για τις τράπεζες), εφόσον εκλεγεί ο ΣYΡΙΖΑ. Όσο για τον τελευταίο, όταν ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης δέχεται τέτοια εμπεριστατωμένη κριτική εξ αριστερών ( κ. Κ. Λαπαβίτσας ) για το πρόγραμμα,  του Σύριζα τότε σε τι να επιχειρηματολογήσουν οι αντίπαλοι; Μέσα σε μια πρόταση, ούτε καν σε παράγραφο, ο οικονομολόγος του Σύριζα διαλύει την σεισάχθεια για τα κόκκινα δάνεια. Μια και μιλάμε για “κόκκινα” δάνεια, όσο δεν ξεκαθαρίζει το πολιτικό τοπίο ο καιρός περνά και οι ζημίες αυξάνονται με τις τράπεζες να ζητούν νέα κεφάλαια. Η συνέπεια : Οι τράπεζες κοκκινίζουν, οι επιχειρήσεις δεν πληρώνουν τους προμηθευτές ( όπως  συμβαίνει ήδη σε μεγάλες ) και τότε  οι ιδιοκτήτες αρχίζουν να σκέπτονται ξανά τις απολύσεις.                             Με λίγα λόγια, όμως:  Δεν μπορούμε να δώσουμε ραντεβού στην κα Μέρκελ κάτω απο το πεύκο όπως έκανε ο παλιός έμπορος Γεραμάνης στους πιστωτές του. Ο έμπορος είχε πει σ όλους τους πιστωτές πως θα βρίσκεται κάτω απο το πεύκο την ίδια ώρα.  Ραντεβού στις τρεις. Φυσικά δεν πήγε ποτέ. Απο τότε βγήκε η φράση : “Που θα πάρεις τα χρήματα. Απο του Γεραμάνη το πεύκο ; “  Συνεπώς, όποιος πιστεύει ότι, δεν θα αλλάξει απόψεις κατά 360 μοίρες ο κ. Τσίπρας είναι μακριά νυκτωμένος. Άλλωστε το ίδιο έκανε και ο κ. Σαμαράς. Οι κωλοτούμπες της αντιπολίτευσης  θα είναι μέσα στην νύκτα ( overnight ). Γιατί τέτοια φασαρία λοιπόν ; Επειδή όλοι γνωρίζουν ότι η καγκελάριος μπορεί να ζητήσει και υπογραφή της αντιπολίτευσης για το χρέος, ας μην λένε μεγάλα λόγια. Ένα είναι βέβαιο. Οι δικοί μας θα πάνε στου Γεραμάνη το πεύκο, όχι στις τρεις, αλλά απο τις 10 το πρωϊ.      *** Υ. Γ Αν δεν ανοίξει την συζήτηση για το χρέος την ερχόμενη Τρίτη η Μέρκελ, τότε τα πράγματα  είναι άσχημα αφού τα ομόλογα των 300 δισ. ευρώ είναι διεθνούς δικαίου.    

Η έννοια της ανταποδοτικότητας στις καθημερινές συναλλαγές του πολίτη, όταν αυτές γίνονται έξω από τα ήθη του δημόσιου τομέα, είναι το Α και το Ω. Πληρώνεις για παράδειγμα την ασφάλεια του αυτοκινήτου. Όταν κακή τη τύχη  συμβεί το ατύχημα , η ασφαλιστική αναλαμβάνει στα πλαίσια της ανταποδοτικότητας να καλύψει τη ζημιά. Οπότε λες χαλάλι τα ασφάλιστρα. Κατ' ανάλογο τρόπο γίνονται οι καθημερινές συναλλαγές με την αγορά υπηρεσιών και υλικών αγαθών. Όμως αυτοί οι απλοί κανόνες και αρχές, δεν ισχύουν στις σχέσεις  του πολίτη με το Δημόσιο και τα  δημόσια ασφαλιστικά ταμεία. Πληρώνει ο πολίτης υποχρεωτικά και χωρίς άλλη εναλλακτική, κάθε μήνα από το μισθό του ένα σημαντικό ποσό για την ασφάλιση και τη σύνταξη του. Ποσό που αν το πλήρωνε σε ιδιωτική ασφαλιστική εταιρεία, οι παροχές και η ανταποδοτικότητα που θα είχε βάσει συμβολαίου, ισχυρού έναντι οιουδήποτε δικαστηρίου, θα ήταν σούπερ λουξ.   Κι όμως με τα δημόσια ταμεία, είναι ανίσχυρος  να αντιδράσει και να διαμαρτυρηθεί για την κάθε τόσο συρρίκνωση των προσφερομένων υπηρεσιών και την απίστευτη ταλαιπωρία για να απαιτήσει μια ελάχιστη ανταποδοτικότητα στις εισφορές του. Ακόμα ,ενώ πληρώνει για δεκαετίες εισφορές τόσο ο ίδιος όσο και ο εργοδότης του για μια σύνταξη αξιοπρεπή, όταν έρχεται η ώρα της ανταποδοτικότητας, επειδή τα ταμεία έπεσαν έξω, επειδή το κράτος έπεσε έξω ή επειδή η τρόικα θεωρεί ότι οι συντάξεις είναι υψηλές για μια χώρα σαν την Ελλάδα, διαπιστώνει πως το τέλος του εργασιακού του βίου ,σημαίνει κι ένα Γολγοθά πενίας και ευτελισμού μέχρι τον θάνατο. Το εξοργιστικότερο όλων όμως, είναι οι απαράδεκτοι και άδικοι φόροι που με τα μνημόνια παράγιναν και ξεπέρασαν τις αντοχές της πλειονότητας των φορολογουμένων.   Ιδεατά, οι φόροι  που συγκεντρώνει ένα κράτος, πρέπει εκτός από τις ανάγκες λειτουργίας  του , να επιστρέφονται  ως κοινωνικό μέρισμα, είτε μέσα από την ασφάλεια, είτε μέσα από την παιδεία, είτε μέσα από την κοινωνική πρόνοια, αλλά και τις υποδομές, στον πολίτη. Φθάσαμε λοιπόν στο  σημείο σήμερα κι ενώ οι φόροι έχουν εξαφανίσει το διαθέσιμο προς το ζην εισόδημα των περισσοτέρων εξ ημών, η θεωρητική ανταποδοτικότητα  που εν τινι μέτρω  υπήρχε στο παρελθόν, να έχει εξαφανιστεί. Στο επόμενο διάστημα καλούμαστε όλοι και για μήνες, να πληρώνουμε φόρους από τον ΕΝΦΙΑ , το φόρο εισοδήματος,  τέλη  αλλά και τις ρυθμίσεις παλιότερων οφειλών και τα λεφτά αυτά ίσα- ίσα να καλύπτουν δαπάνες του κράτους για τις οποίες δεν ρωτηθήκαμε και προφανώς δεν συμφωνούμε. Πληρώνουμε φόρο κατοχής για ακίνητο  το οποίο έχει φορολογηθεί πολλαπλώς από την ημέρα της απόκτησης του, για να  συνεχίσουμε να πριμοδοτούμε μια στρεβλή αντίληψη για τη λειτουργία του δημοσίου. Το οποίο αν φυσικά προσέφερε ικανοποιητικές  υπηρεσίες στον πολίτη και την κοινωνία  μπορεί να λέγαμε , χαλάλι  τουλάχιστον  οι φόροι μας πιάνουν τόπο. Δυστυχώς όμως τα τελευταία χρόνια οι δαπάνες λειτουργίας του κράτους, μειώθηκαν δυσανάλογα λίγο, σε σχέση με τη συρρίκνωση των εισοδημάτων  των πολιτών, έτσι που να έχει γίνει σήμερα κοινή πεποίθηση, ότι σ΄ αυτήν την κυβέρνηση από ελάχιστους θα πιστωθεί η αποφυγή της χρεοκοπίας της χώρας, ενώ αντίθετα θα χρεωθεί βαρύτατα και τιμωρητικά για τους άδικους και υπέρμετρους  φόρους που επέβαλλε σε όσους ζουν και αναπνέουν νομοταγώς σ' αυτή τη χώρα.  

Την ώρα που «τύπωμα χρήματος» θα δίνει οξυγόνο κυρίως στο χρηματοπιστωτικό τομέα, στις μεγάλες επιχειρήσεις και στα πλουσιότερα νοικοκυριά, οι εργαζόμενοι θα βλέπουν τα εργασιακά δικαιώματα και τα δημόσια αγαθά (παιδεία, υγεία κ.λπ.) να υποχωρούν περισσότερο, στο πλαίσιο των «διαρθρωτικών αλλαγών» οι οποίες προωθούνται για την αύξηση της ανταγωνιστικότητας.

«Η Ατλέτικο θα δει τον εαυτό της στον καθρέφτη». Τα λόγια ανήκουν στον Μίτσελ και ειπώθηκαν   πριν το παιχνίδι με τους Ισπανούς. Και πράγματι οι πρωταθλητές Ισπανίας τα είδαν όλα στο Φάληρο το βράδυ της Τρίτης 16 Σεπτεμβρίου. Μία ακόμη ημερομηνία που οι Πειραιώτες έγραψαν μία χρυσή λαμπρή σελίδα στην ιστορία της ομάδας. Η νίκη με 3-2 μιλάει από μόνη της.  Τι να λέμε τώρα…Ελάχιστοι ήταν εκείνοι που αισιοδοξούσαν  για ένα θετικό αποτέλεσμα με το μυαλό τους να φθάνει μέχρι την ισοπαλία. Το σημαντικό είναι ότι ο Ολυμπιακός πήρε τη νίκη και δεν την έκλεψε. Προηγήθηκε με 2-0 και όταν οι Ισπανοί μείωσαν δύο φορές το σκορ οι ερυθρόλευκοι δεν πανικοβλήθηκαν. Έδειξαν ψυχραιμία και καθαρό μυαλό με τον Μίτσελ να δίνει ρεσιτάλ κοουτσαρίσματος. Ανακάτεψε την τράπουλα απαντώντας στις κινήσεις της Ατλέτικο αλλά και στις ανάγκες του παιχνιδιού όπως εκείνες άλλαζαν στη διάρκεια του 90λεπτου.   Οι ερυθρόλευκοι με αυτή τη νίκη έγιναν το θέμα συζήτησης της πρώτης αγωνιστικής του Τσάμπιονς Λίγκ ενώ ανέβηκαν επίπεδο. Όταν νικάς την πρωταθλήτρια Ισπανίας και φιναλίστ  στον τελικό της διοργάνωσης, η οποία κέρδισε μέσα σε 40 ημέρες δύο φορές εκτός έδρας την Ρεάλ, τότε  μόνο να ονειρεύεσαι μπορείς. Όταν έγινε η κλήρωση των ομίλων με τον Ολυμπιακό να πέφτει στο α’ γκρουπ  με Ατλέτικο και Γιουβέντους όλοι είπαν ότι στόχο των Πειραιωτών είναι η  κατάκτηση της τρίτης θέσης και η πρόκριση στο Γιουρόπα.   Στην πράξη διαψεύδονται. Για ένα άνετο διπλό ήρθαν οι Ισπανοί απέναντι σε έναν Ολυμπιακό που οι μισοί του παίκτες έκαναν ντεμπούτο στη διοργάνωση, άλλοι προέρχονταν από τραυματισμό,  και τους μετατράπηκε η βραδιά σε εφιάλτη. Το σημαντικότερο όλων είναι ότι οι ερυθρόλευκοι   κατέκτησαν τη νίκηστα ίσα..  Γιατί μπορεί να άλλαξε το μεγαλύτερο μέρος του ρόστερ αυτό το καλοκαίρι όμως  η διοίκηση της ομάδας και το τεχνικό τημ  επένδυσαν σε ποδοσφαιριστές με  μικρή ηλικία, ταλέντο και όρεξη για διακρίσεις. Πρόκειται για μια άνευ προηγουμένου νίκη Τέλος.

Στην Ελλάδα η εκάστοτε αντιπολίτευση ζητά συνεχώς εκλογές και όταν μεσολαβεί εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας την αξιοποιεί για να τις προκαλέσει. Ο κ. Σαμαράς όταν ήταν αντιπολίτευση αρνιόταν την συνεννόηση με τον κ. Παπανδρέου λέγοντας ότι η μόνη λύση είναι οι εκλογές. Ακόμη κι όταν τελικώς συμμετείχε στην κυβέρνηση Παπαδήμου έκανε ότι μπορούσε για να συντομεύσει τον βίο της. Παρότι και τότε υπήρχαν τα ίδια επιχειρήματα εναντίον του λαϊκισμού που τώρα επικαλείται. Αν αυτό δεν είναι λαϊκισμός τι είναι; Ποιόν όμως στόχευε ο πρωθυπουργός με την χθεσινή του δήλωση ότι όποιος ζητά εκλογές ή δεν ξέρει από πολιτική ή δεν τον ενδιαφέρει το καλό του τόπου ή εξυπηρετεί συμφέροντα; Μία ημέρα νωρίτερα με τις δηλώσεις του ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης κ. Βαγγέλης Βενιζέλος βγαίνοντας μάλιστα από το Μέγαρο Μαξίμου άνοιξε θέμα εκλογικού νόμου ενώ μίλησε και για την αναγκαία συναίνεση για να εκλεγεί Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Δεν συντηρεί αυτό την εκλογολογία; Μόλις μία εβδομάδα νωρίτερα ο πρώην πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής διέρρευσε την εκτίμησή του να επισπευστούν οι διαδικασίες για την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας γιατί η πολιτική αστάθεια βλάπτει την χώρα. Δεν είναι έμμεση προτροπή να καθαρίσει το πολιτικό τοπίο έστω και με προσφυγή στις κάλπες; Άλλωστε αυτό είχε κάνει ο ίδιος το 2009. Πέρα όμως από τις στοχεύσεις της αντιπολίτευσης ή τις εκτιμήσεις των πολιτικών παικτών η συζήτηση περί εκλογών αναπτύσσεται στο έδαφος που δημιουργούν τα κενά, τα λάθη και οι παραλείψεις της κυβερνητικής πολιτικής. Τα σημάδια είναι πολλά. Οι βουλευτές της συγκυβέρνησης δεν περνά εβδομάδα που να μην καταθέσουν μια ερώτηση στην Βουλή σημαδεύοντας συνήθως τον υπουργό Οικονομικών. Προφανώς οι διαβεβαιώσεις της κυβέρνησης δεν τους πείθουν και προετοιμάζονται για εκλογές. Οι υπουργοί αποφεύγουν να υπερασπιστούν την κυβερνητική πολιτική από τον φόβο του πολιτικού κόστους ή γιατί δεν συμφωνούν. Οι δικαστές αποδομούν με τις αποφάσεις τους την πολιτική των μεταρρυθμίσεων που άσχετα με το αν είναι απαραίτητες έχουν κενά νομιμότητας. Η κυβέρνηση υπακούοντας στην Τρόικα έβαλε απέναντί της τους δικαστές και εκπλήσεται γιατί ερμηνεύουν το νόμο με αυτό τον τρόπο και όχι με άλλο όπως εναπόκειται στην διακριτική τους ευχέρεια. Κάνει όμως κι άλλα μνημειώδη λάθη η κυβέρνηση. Μετά την αποτυχία με το λουκέτο στην ΕΡΤ -το οποίο εξακολουθεί να υπερασπίζεται μετά μανίας- αδυνατεί να φτιάξει τον επόμενο δημόσιο φορέα τηλεόρασης ενώ με τις παρεμβάσεις της ωθεί σε παραίτηση ακόμη και τους δικούς της. Οι αντιδράσεις για τον ΕΝΦΙΑ ακόμη συνεχίζονται και στοιχίζουν πολιτικά. Ο υπουργός των Οικονομικών αρνήθηκε να τον υπερασπιστεί, επέρριψε τις ευθύνες στον προκάτοχό του και ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της ΝΔ του είπε αν δεν μπορεί να παραιτηθεί. Επιπλέον άνθρωποι από το περιβάλλον του πρωθυπουργού διαρρέουν “δυσαρέσκεια Σαμαρά για Χαρδούβελη” την ώρα που η κυβέρνηση έχει μπροστά της την μεγάλη όπως λέει αξιολόγηση της Τρόικας. Όταν τον αποδυναμώνει το Μαξίμου με ποιόν θα διαπραγματευθεί; Μόνο με τους συμβούλους του πρωθυπουργού; Στο μείζον επίπεδο η κυβέρνηση πέτυχε στους οικονομικούς δείκτες όμως είναι μακρυά ακόμη από ανάπτυξη που να έχει οφέλη για την κοινωνία και να δικαιώνει την δημοσιονομική της πολιτική. Είναι κοινός τόπος πλέον ότι η κυβέρνηση επαφίεται στην κα Μέρκελ προκειμένου να χαλαρώσει η λιτότητα και να πάρει μία υπόσχεση ρύθμισης του χρέους για να ξεπεράσει τον κάβο της προεδρικής εκλογής. Το Μέγαρο Μαξίμου μοιάζει αποκομμένο από το κόμμα, από την βουλή από το υπουργικό συμβούλιο. Ο πρωθυπουργός κυβερνά με τον κ. Βενιζέλο και με μία ομάδα συμβούλων που συνεχώς περιορίζονται. Τώρα βέβαια είναι αργά για να αλλάξει μοντέλο διακυβέρνησης. Είναι όμως οι αδυναμίες της κυβέρνησης που προκαλούν συνθήκες πολιτικής αποσταθεροποίησης και εκλογών και όχι ο κ. Τσίπρας που λέει ότι η κυβέρνηση είναι επικίνδυνη όπως έκανε παλαιότερα και ο Σαμαράς και πριν από αυτόν ο κ. Παπανδρέου και νωρίτερα ο κ. Καραμανλής. Αντίθετα η αντιπαράθεση με τον κ. Τσίπρα είναι το μόνο όπλο που έχουν οι κ.κ. Σαμαράς Βενιζέλος για να διατήρήσουν την στοιχειώδη συνοχή στα κόμματά τους.

Ουδείς εχέφρων άνθρωπος, θα διαφωνούσε πως αυτά που εξήγγειλε ο Αλ. Τσίπρας, δεν είναι το μεγάλο ζητούμενο σήμερα στην ελληνική κοινωνία.  Ένα ζητούμενο, που εντάσσεται στη σφαίρα του αυτονόητου και προφανώς όχι μόνο ο ΣΥΡΙΖΑ αλλά και όλα τα υπόλοιπα κόμματα αν ήταν στο χέρι τους, θα πλειοδοτούσαν σε τέτοια μέτρα, προσφέροντας τα ελάχιστα σε μια κοινωνία που στην κυριολεξία πένεται και κομμάτι αυτής δεν διαθέτει πλέον τα στοιχειώδη για την επιβίωση. Σαφώς κι είναι στίγμα  για την Ελληνική πολιτεία να έχει στους κόλπους της  ανθρώπους που δεν έχουν ένα πιάτο φαΐ και τέσσερις τοίχους με στέγη. Το έργο αυτό  βέβαια, ως ένα βαθμό το κάνουν πράξη διάφοροι φορείς από την εκκλησία, τους Δήμους και τα φιλανθρωπικά σωματεία και δεν είναι δα κάποιο κόστος που να μην μπορεί να το αντέξει το κράτος, όσο φαλιρισμένο κι αν είναι. Σαφώς και όλα τα άλλα που ανακοίνωσε ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ χάιδεψαν ευχάριστα τα αυτιά των χαροκαμένων Ελλήνων και θα ήταν ευχής έργο αν ο οιοσδήποτε πολιτικός όπως κι αν τον λένε, να μπορούσε να τα προσφέρει. Αλλά, να μπορούσε να τα τάξει και να τα υλοποιήσει, με μια ρεαλιστική αναδιανομή των χρημάτων που έχει στη διάθεση του το  καταχρεωμένο ελληνικό κράτος και όχι με μπακαλίστικες αριθμητικές του στυλ  3 δισ. από τη φοροδιαφυγή, 3 δισ από το ΕΣΠΑ, 3 δισ. από το ΤΧΣ και 3 δισ  από    ένα πρόγραμμα ρυθμίσεων και άρσης της καταστολής στην πραγματική οικονομία. Αν ήταν τόσο απλό, γιατί  να μην μαζέψουν  6 δισ από τη φοροδιαφυγή και 12 από το ΕΣΠΑ και το ΤΧΣ και να διπλασιάσουν τις παροχές  σε περισσότερους συμπολίτες μας;  Προφανώς κι όλα αυτά είναι αέρας κοπανιστός και αλίμονο σε όσους τα πιστεύουν. Ακόμα και για τους λάτρεις του Χάρρυ Πότερ αυτά είναι  μαγικά που δεν γίνονται. Κι αυτό γιατί: - 30 και πλέον τώρα χρόνια, όλοι οι προϋπολογισμοί της χώρας, έκλειναν πάντα με ελλείμματα( τα οποία και πληρώνουμε σήμερα) γιατί τις όποιες δαπάνες και παροχές μοίραζαν αφειδώς, προϋπολόγιζαν να τις καλύψουν από την ...πάταξη της φοροδιαφυγής! Ήταν όλοι ανίκανοι και άχρηστοι και ο ΣΥΡΙΖΑ ανακάλυψε τα σαΐνια που θα τσακίσουν τους φοροφυγάδες; -Τα προγράμματα του ΕΣΠΑ είναι  Ευρωπαϊκά κονδύλια που εγκρίνονται για συγκεκριμένους σκοπούς και κανείς δεν  θα δεχτεί να κατευθυνθούν στο κλείσιμο της τρύπας που θα αφήσει η ...κατάργηση του ΕΝΦΙΑ! Θεωρούνται ότι είναι αναπτυξιακά προγράμματα και ουδείς Ευρωπαίος θα έβαζε την υπογραφή του για αλλαγή χρήσης πόσο μάλλον για μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ που έχει να δώσει ακόμα πολλές εξετάσεις για να πείσει για τον φιλευρωπαϊκό προσανατολισμό του. - Τα 10 περίπου δισ. που υπάρχουν σήμερα στο ταμείο του ΤΧΣ,  προορίζονται για τις κεφαλαιακές ανάγκες των τραπεζών. Τα επερχόμενα stress test θα αναδείξουν  αν και πόσα κεφάλαια  θα απαιτηθούν για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών. Από αυτά που θα περισσέψουν , αν περισσέψουν, η σημερινή κυβέρνηση ευελπιστεί να της επιτρέψουν να τα χρησιμοποιήσει για την κάλυψη των χρηματοδοτικών κενών της οικονομίας που ήδη τόσο η ΕΚΤ όσο και το ΔΝΤ θεωρούν δεδομένα. Όμως η επιθυμία τους είναι αυτά που θα περισσέψουν, να τα επιστρέψουμε και γι αυτό μας πιέζουν για ένα ακόμα δάνειο και φυσικά ένα ακόμα μνημόνιο(αλλά ποιος θα το τολμούσε). -Όσο τα 3 δισ  από... ένα πρόγραμμα ρυθμίσεων της καταστολής στην πραγματική οικονομία, θα μου επιτρέψετε να μην το σχολιάσω ,καθώς  οι οικονομικές  μου γνώσεις(παρ' ότι ασχολούμαι με το οικονομικό ρεπορτάζ περί τα  30 χρόνια) θα είναι  αρκετές για να το κατανοήσω. Αλλά για να το λένε οι σοβαροί οικονομολόγοι καθηγητές του ΣΥΡΙΖΑ, χωρίς το φόβο να εκτεθούν, μάλλον έτσι θα είναι! Αυτές λοιπόν είναι οι πηγές χρηματοδότησης των εξαγγελιών Τσίπρα και ευχόμαστε να κάνουμε λάθος  στις εκτιμήσεις μας και όταν  και εάν έρθει στην εξουσία, να ξεδιψάσουμε όλοι μαζί!

Έχουμε ακούσει τα τελευταία χρόνια τόσα πολλά για τη χώρα και τους Έλληνες, που παρουσιάζουμε συμπτώματα μιθριδατισμού απέναντι στις προσβολές και στα υποτιμητικά σχόλια. Αλλά αυτό που συνέβη με την διευθύντρια του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου Κριστίν Λαγκάρντ  είναι πρωτοφανές. Κυριολεκτικά ασύλληπτο. Δίνοντας συνέντευξη στους Financial Times  η επικεφαλής του ΔΝΤ  ελαφρά τη καρδία είπε «Καλύτερα να μην πω  πολλά, γιατί ξέρετε, όταν μίλησα για την Ελλάδα και τους φόρους της, δέχθηκα απειλές για τη ζωή μου και αναγκαστήκαμε να  ενισχύσουμε τα μέτρα ασφάλειας». Η Κ. Λαγκάρντ μας παρουσίασε περίπου σαν την Κολομβία των Βαλκανίων. Μια χώρα με ανεξέλεγκτες ομάδες που έχουν την ισχύ να απειλούν ακόμη και  έναν διεθνή παράγοντα. Και μάλιστα να απειλούν με τόσο πειστικό τρόπο, που αναγκάστηκαν «να ενισχύσουν  τα μέτρα ασφαλείας». Και αφού κατά την κ. Λαγκάρντ την απείλησαν έλληνες φοροφυγάδες γιατί δεν ενημέρωσε άμεσα την ελληνική κυβέρνηση για να πράξει τα δέοντα; Γιατί δεν έπραξε  αυτό που θα έκανε κάθε σοβαρός άνθρωπος, αλλά αποφάσισε να σιωπήσει και να το εξομολογηθεί στους Financial Times για να συναισθανθούμε όλοι εμείς, πόσο… επικίνδυνη είναι η απασχόληση της στο ΔΝΤ, όταν δεν είναι ξαπλωμένη κάτω απο τις λάμπες του σολάριουμ; Άριστα έπραξε ο  υπουργός Δικαιοσύνης κ. Χαρ. Αθανασίου και της έστειλε επιστολή όπου αναφέρει: «Επειδή κάνατε αυτές τις δηλώσεις παρακαλούμε να μας κοινοποιήσετε ότι στοιχεία έχετε για να τα διαβιβάσουμε και να επιληφθούν οι αρμόδιες δικαστικές αρχές». Ο κ. Αθανασίου με την επιστολή του διαφυλάττει την αξιοπρέπεια της χώρας, γιατί είναι απαράδεκτο τέτοιες δημόσιες δηλώσεις να παραμένουν αναπάντητες και να αναπαράγονται, επειδή η κ. Λαγκάρντ αποφάσισε να μιλήσει με απερισκεψία ή πιθανόν με σκοπιμότητα. Μάλιστα η επικεφαλής του ΔΝΤ έκανε σαφή υπαινιγμό  για τους Έλληνες εφοπλιστές, λέγοντας «όμως πληρώνει στα αλήθεια τους φόρους του ο κλάδος της ναυτιλίας; Και οι άλλοι κλάδοι; Δε νομίζω…». Οι μεγαλύτεροι Έλληνες εφοπλιστές έχουν εταιρίες εισηγμένες στο ΝYSE. Αντλούν κεφάλαια κάνοντας συμφωνίες με τους μεγαλύτερους  αμερικανικούς επενδυτικούς οργανισμούς. Γιατί η πανίσχυρη επικεφαλής του ΔΝΤ αντί να τα ρίχνει στην Ελλάδα, δεν λέει στις ΗΠΑ που στηρίζουν οικονομικά τον Οργανισμό που  διοικεί, να φορολογήσει τους εφοπλιστές με εισηγμένες  στη Νέα Υόρκη;   Το χειρότερο όμως από όλα, είναι ότι η Ελλάδα περιμένει τους επόμενους μήνες να διαπραγματευτεί με αυτή τη γυναίκα για το δημόσιο χρέος.