Ο Ανδρέας τότε ήταν η ανερχόμενη δύναμη, αλλά όχι αξιωματική αντιπολίτευση (ήταν ο Γεώργιος Μαύρος) και ο Καραμανλής ο πρωθυπουργός.
Οι εκδοχές των δύο πλευρών διαφέρουν βέβαια, αν δηλαδή πριν πετάξει την απειλή δημοσίως σε μια συγκέντρωση οπαδών του στην Αλεξανδρούπολη, ο Ανδρέας είχε συνεννοηθεί με τον Καραμανλή προκειμένου να «πάρουν το μήνυμα» στην Αγκυρα ή απλώς αυτό είναι κάτι σαν αστικός μύθος. Ο Μολυβιάτης έχει πει από πλευράς Καραμανλή ότι αυτό δεν έγινε, απλά ενημερώθηκε ο Παπανδρέου για τη σοβαρότητα της κατάστασης, αλλά ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος και εμμέσως ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης υποστήριξαν ότι έγινε συνεννόηση σε επίπεδο κορυφής.
Μικρή σημασία έχει και μόνο ιστορική σήμερα αν όντως «μίλησε» γι’ αυτό ο Ανδρέας με τον Καραμανλή, αλλά έχει μεγαλύτερη αξία να αναλογιστεί κανείς ότι υπάρχουν θέματα και ζητήματα, εθνικά και άλλα σοβαρά, όπου τα μεγάλα θεσμικά και αστικά κόμματα πρέπει να συνεννοούνται και να «μιλάνε» μεταξύ τους.
Αν στις πρώτες «έξαλλες εποχές» της Μεταπολίτευσης, με τα μίση και τα πάθη του Εμφυλίου ακόμα ζωντανά, μπορούσε έστω και μέσω τρίτων να συνομιλήσει ο «μέγας Καραμανλής» με τον «μέγα Ανδρέα», γιατί σήμερα, ας πούμε, δεν μπορούν τα βασικά κόμματα να ψηφίσουν από κοινού ή να ανταλλάξουν απόψεις για μια Συνταγματική Αναθεώρηση;
Τι ανοησίες είναι αυτές ότι δεν πάνε οι αριστεροί στη δεξίωση για την αποκατάσταση της Δημοκρατίας γιατί εκεί είναι ο Αδωνις, ας πούμε, ή οποιοσδήποτε άλλος ο οποίος αποτελεί μέλος ενός εκλεγμένου κόμματος;
Ποια είναι η αιτία που ο λόγος και οι πράξεις του ΠΑΣΟΚ είναι πάντοτε σε οποιοδήποτε θέμα εντελώς αρνητικά και αφοριστικά απέναντι στην κυβέρνηση και πόσο το ωφέλησε τελικά; Θα μπορούσα να απαριθμήσω δεκάδες υπουργικές αποφάσεις και νομοσχέδια όπου προκύπτει αβίαστα όφελος για την κοινωνία και τον πολίτη δίχως κανέναν πολιτικό χρωματισμό, τα οποία δεν ψήφισε το ΠΑΣΟΚ. Αλλά δυστυχώς δεν έχει νόημα γιατί το κεντρικό ζήτημα που θα έπρεπε να λύσουν το ΠΑΣΟΚ και ο αρχηγός του είναι αν αποτελεί ένα κόμμα που έχει το ένα όριό του στην Αριστερά και το άλλο στην Ακροδεξιά και μόνο αυτά δεν παραβαίνει.
Αν συνέβαινε κάτι τέτοιο, κατά τη γνώμη μου, θα απελευθερώνονταν δυνάμεις ψηφοφόρων που τα τελευταία 25 χρόνια (από την εποχή Σημίτη) αποτελούν την κρίσιμη μάζα που βγάζει κυβερνήσεις μετακομίζοντας από το ΠΑΣΟΚ στη Ν.Δ. και τανάπαλιν.
Τις τελευταίες ημέρες θυμήθηκε το ΠΑΣΟΚ να επιτεθεί στον Τσίπρα (για τους οικονομικούς του πόρους) όταν πλέον με καθυστέρηση κατάλαβε ότι το ρημάζει πολιτικά. Και πάλι αφήνει και μια πόρτα ανοιχτή προς την ΕΛΑΣ μέσω του δημάρχου Δούκα που εντελώς ξεκάθαρα… τρίβεται στην γκλίτσα του Αλέξη. Καλά κάνει και τον ρωτάει ό,τι θέλει, αντιπολίτευση του κάνει, αλλά υπενθυμίζω για όσους το ξέχασαν, ότι το κόμμα του Τσίπρα μέχρι πρότινος ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ, που ήταν «εκτός περιμέτρου» του ΠΑΣΟΚ. Αν βέβαια το νέο κόμμα, η ΕΛΑΣ, εμφανιστεί με θέσεις και πρόσωπα «εντός περιμέτρου», είναι ίσως υπό συζήτηση, αν τους πιστεύει κάποιος.
Για να κλείσω τις σκέψεις μου, δύο μεγάλα αστικά κόμματα με παρελθόν και εμπειρίες κυβερνησιμότητας και συνεργασιών (συγκυβέρνησαν μαζί έστω για λίγο) δεν μπορεί να μην μπορούν να «μιλήσουν» για τίποτα. Και θα έλεγα, αν χρειαστεί, και να συγκυβερνήσουν, όπως γίνεται παντού στην Ευρώπη. Ποιος θα είναι από πάνω και ποιος πρωθυπουργός το ορίζει ο κόσμος με την ψήφο του και όχι τα γινάτια ή τα συμφέροντα. Καλοκαίρι είναι, καιρός για ξεκούραση και περισυλλογή, ας το καταλάβουν όσοι πρέπει.
Σχολίασε εδώ
Για να σχολιάσεις, χρησιμοποίησε ένα ψευδώνυμο.