Σε μια πρωτοφανή για τα δεδομένα της πετρελαϊκής εφοδιαστικής αλυσίδας επιχείρηση προχωρά το Ιράκ, επιχειρώντας να δημιουργήσει έναν εναλλακτικό διάδρομο για μέρος των εξαγωγών του και να περιορίσει την εξάρτησή του από τα Στενά του Ορμούζ.
Η Βαγδάτη άρχισε πιλοτικά να μεταφέρει αργό πετρέλαιο με βυτιοφόρα από τα μεγάλα κοιτάσματα του νότιου Ιράκ προς το Κιρκούκ, από όπου το πετρέλαιο μπορεί στη συνέχεια να διοχετευθεί μέσω του βόρειου δικτύου προς το τουρκικό λιμάνι Τσεϊχάν στη Μεσόγειο.
Σύμφωνα με το Reuters, η πρώτη δοκιμή πραγματοποιήθηκε με 209 βυτιοφόρα, τα οποία κάλυψαν οδικώς απόσταση περίπου 800 χιλιομέτρων. Κάθε όχημα μπορεί να μεταφέρει περίπου 30.000 λίτρα αργού, με αποτέλεσμα μέσα σε δύο ημέρες να έχουν μετακινηθεί περισσότερα από 6 εκατ. λίτρα, ποσότητα που αντιστοιχεί σε περίπου 38.000 βαρέλια.
Σε απόλυτους αριθμούς, οι ποσότητες παραμένουν μικρές σε σχέση με τη συνολική παραγωγή και τις εξαγωγές του Ιράκ. Η σημασία της κίνησης, ωστόσο, βρίσκεται περισσότερο στη διαδρομή παρά στους όγκους.
Το πετρέλαιο που υπό κανονικές συνθήκες κατευθύνεται προς τις εξαγωγικές εγκαταστάσεις του νότου και στη συνέχεια στις διεθνείς αγορές μέσω του Περσικού Κόλπου, μεταφέρεται τώρα προς τον βορρά. Από το Κιρκούκ μπορεί να εισέλθει στο δίκτυο που οδηγεί στο Τσεϊχάν, μεταφέροντας ουσιαστικά το σημείο εξόδου του ιρακινού αργού από τον Περσικό Κόλπο στην ανατολική Μεσόγειο.
Πρόκειται για μια σύνθετη και ακριβότερη εφοδιαστική λύση, η οποία δύσκολα μπορεί να υποκαταστήσει σε μεγάλη κλίμακα τις θαλάσσιες εξαγωγές του νότου. Δείχνει, όμως, μέχρι πού είναι πλέον διατεθειμένοι να φθάσουν οι παραγωγοί της περιοχής προκειμένου να δημιουργήσουν εναλλακτικές διαδρομές απέναντι στον γεωπολιτικό κίνδυνο του Ορμούζ.
Το βασικό εμπόδιο είναι η δυνατότητα κλιμάκωσης της επιχείρησης. Για να μεταφερθούν σημαντικά μεγαλύτερες ποσότητες αργού απαιτούνται χιλιάδες διαδρομές βυτιοφόρων, αυξημένες εγκαταστάσεις φόρτωσης στα νότια κοιτάσματα και αντίστοιχη δυναμικότητα παραλαβής και αποθήκευσης στον βορρά.
Οι 209 πρώτες μεταφορές επομένως λειτουργούν περισσότερο ως δοκιμή του νέου συστήματος παρά ως άμεση εναλλακτική λύση μεγάλης κλίμακας.
Οι ιρακινές εξαγωγές μέσω του Τσεϊχάν βρίσκονται περίπου στα 200.000 βαρέλια ημερησίως, έναντι περίπου 250.000 βαρελιών ημερησίως πριν από τη σύγκρουση. Η Βαγδάτη εξετάζει τώρα κατά πόσο μπορεί να τροφοδοτήσει περισσότερο αυτή τη βόρεια έξοδο με αργό που παράγεται εκατοντάδες χιλιόμετρα νοτιότερα.
Η ιρακινή κίνηση αποκτά μεγαλύτερη σημασία εάν ενταχθεί στη συνολικότερη αναδιάταξη των ενεργειακών ροών της Μέσης Ανατολής. Η παρατεταμένη αβεβαιότητα γύρω από το Ορμούζ αναγκάζει παραγωγούς, κρατικές εταιρείες και traders να επανεξετάζουν διαδρομές που μέχρι πρόσφατα δεν θα θεωρούνταν οικονομικά ανταγωνιστικές.
Το Ιράκ δεν επιχειρεί ακόμη να αντικαταστήσει τη βασική θαλάσσια εξαγωγική του οδό. Δημιουργεί, όμως, μια πρόσθετη «βαλβίδα» προς τη Μεσόγειο.
Και αυτό είναι το ουσιαστικό μήνυμα της επιχείρησης: η κρίση του Ορμούζ δεν επηρεάζει πλέον μόνο τα tankers, τους ναύλους και το κόστος ασφάλισης. Αρχίζει να αλλάζει τη φυσική γεωγραφία των πετρελαϊκών ροών της Μέσης Ανατολής, ακόμη και με λύσεις τόσο ανορθόδοξες όσο η μεταφορά αργού επί εκατοντάδες χιλιόμετρα με βυτιοφόρα.
Διαβάστε ακόμη
Αμερικανικές τράπεζες: Βλέπουν ευκαιρία δισεκατομμυρίων στην ευρωπαϊκή μάχη για το AI
Για όλες τις υπόλοιπες ειδήσεις της επικαιρότητας μπορείτε να επισκεφθείτε το Πρώτο ΘΕΜΑ
Σχολίασε εδώ
Για να σχολιάσεις, χρησιμοποίησε ένα ψευδώνυμο.