Ένα μόνο ταξίδι με VLCC από τον Περσικό Κόλπο μπορεί πλέον να κοστίζει όσο ένα μικρό μεταχειρισμένο δεξαμενόπλοιο. Η Reliance Industries φέρεται να συμφώνησε να καταβάλει 23 έως 25 εκατ. δολάρια για τη ναύλωση υπερδεξαμενόπλοιου-VLCC, προκειμένου να μεταφέρει περίπου 2 εκατ. βαρέλια ιρακινού αργού, σε μία συμφωνία που αποτυπώνει τις ακραίες συνθήκες που έχουν διαμορφωθεί στην αγορά.
Το κόστος βρίσκεται σε εντελώς διαφορετική κλίμακα από τα επίπεδα που επικρατούσαν πριν από τη σημερινή κρίση, όταν ένα αντίστοιχο ταξίδι κόστιζε περίπου 2 εκατ. δολάρια. Πίσω από την εκτόξευση των ναύλων βρίσκεται μία απλή αλλά κρίσιμη παράμετρος: τα VLCC που είναι πραγματικά διαθέσιμα και οι πλοιοκτήτες που δέχονται να εισέλθουν στον Περσικό Κόλπο έχουν περιοριστεί σημαντικά.
Η γεωπολιτική ένταση και η αβεβαιότητα γύρω από τη διέλευση των Στενών του Ορμούζ έχουν αλλάξει τους όρους της αγοράς. Δεν αρκεί πλέον ένας ναυλωτής να εντοπίσει διαθέσιμο πλοίο. Πρέπει να βρει και πλοιοκτήτη διατεθειμένο να αναλάβει την αυξημένη επιχειρησιακή και ασφαλιστική έκθεση που συνεπάγεται ένα τέτοιο ταξίδι.
Το VLCC που φέρεται να εξασφάλισε η Reliance συνδέεται με τη νοτιοκορεατική Sinokor, η οποία συγκαταλέγεται στους owners που εξακολουθούν να πραγματοποιούν ταξίδια στην περιοχή. Παράλληλα, αγοραστές από την Ινδία και την Κίνα αναζητούν χωρητικότητα για φορτία από τη Βασόρα, εντείνοντας τον ανταγωνισμό για τον περιορισμένο αριθμό διαθέσιμων πλοίων.
Γιατί συμφέρει ακόμη και στα 25 εκατ. δολάρια
Το παράδοξο της σημερινής αγοράς είναι ότι ακόμη και ένας ναύλος αυτού του ύψους δεν καθιστά απαραίτητα ασύμφορη την αγορά του φορτίου.
Το ιρακινό αργό προσφέρεται με σημαντικές εκπτώσεις έναντι των διεθνών benchmarks, καθώς η Βαγδάτη επιδιώκει να διατηρήσει τις εξαγωγές της από τη Βασόρα. Οι εκπτώσεις φέρεται να φθάνουν ακόμη και τα 25–30 δολάρια ανά βαρέλι.
Σε ένα VLCC που μεταφέρει περίπου 2 εκατ. βαρέλια, μια τέτοια διαφορά μπορεί θεωρητικά να μεταφράζεται σε 50–60 εκατ. δολάρια. Έτσι, ακόμη και μετά την καταβολή 23–25 εκατ. δολαρίων για τη μεταφορά, το φορτίο μπορεί να εξακολουθεί να παρουσιάζει οικονομικό ενδιαφέρον για τον αγοραστή. Για τους πλοιοκτήτες, από την άλλη πλευρά, η εικόνα είναι διαφορετική. Όσοι είναι πρόθυμοι να διαθέσουν τα πλοία τους για φορτώσεις στον Κόλπο βρίσκονται σήμερα σε ιδιαίτερα ισχυρή διαπραγματευτική θέση.
Η περιορισμένη προσφορά κατάλληλου τονάζ επιτρέπει στους owners να απαιτούν πολύ υψηλότερη αμοιβή για την ανάληψη του πρόσθετου κινδύνου. Η αγορά των VLCC έχει έτσι ουσιαστικά χωριστεί σε δύο κατηγορίες: στα πλοία που αποφεύγουν την περιοχή και σε εκείνα που εξακολουθούν να αναλαμβάνουν φορτία μέσω Ορμούζ. Για τη δεύτερη κατηγορία, η αμοιβή έχει εκτοξευθεί.
Τα 25 εκατ. δολάρια για ένα μόνο ταξίδι αποτελούν ίσως την πιο χαρακτηριστική αποτύπωση του λεγόμενου «Hormuz premium». Όσο η διαθέσιμη χωρητικότητα παραμένει περιορισμένη και η αβεβαιότητα υψηλή, το πραγματικά πολύτιμο περιουσιακό στοιχείο στην αγορά δεν είναι απλώς ένα VLCC.
Διαβάστε ακόμη
Ο «κόκκινος χρυσός» της Ελλάδας: Το κόκκινο κοράλλι, η μαύρη αγορά και οι Ιταλοί
Το σανατόριο που γίνεται ξενοδοχείο
Χωροταξικό ΑΠΕ: Μικρές υποχωρήσεις, μεγάλοι «κόφτες» για τα αιολικά
Για όλες τις υπόλοιπες ειδήσεις της επικαιρότητας μπορείτε να επισκεφθείτε το Πρώτο ΘΕΜΑ