Θανάσης Τσεκούρας

Πριν από λίγο καιρό γράφαμε ότι αρκετοί εξ αυτών που χειροκροτούν τη συμφωνία με την Ιταλία για την ΑΟΖ μάλλον το κάνουν από κεκτημένη ταχύτητα. Το λιντσάρισμα που δέχεται τις τελευταίες μέρες ο καθηγητής Χρήστος Ροζάκης φαίνεται ότι επιβεβαιώνει τις υποψίες μας.

Tο πρόβλημα του ΣΥΡΙΖΑ έχει περιγράψει καλύτερα απ’ όλους πριν από 4-5 αιώνες ο «προφήτης» της Φλωρεντίας. «Οι άνθρωποι έχουν το ελάττωμα να νομίζουν ότι δεν θα έρθει ποτέ καταιγίδα. Γι’ αυτό δεν προετοιμάζονται», έγραφε ο Νικολό Μακιαβέλι.

Στην Ελλάδα τον τελευταίο καιρό έχει επικρατήσει ένας καινούριος κανόνας στα ΜΜΕ: Πρώτα χειροκροτάμε. Υστερα πανηγυρίζουμε. Και στη συνέχεια προσπαθούμε να καταλάβουμε τι ήταν αυτό που μας προκάλεσε τέτοια έκρηξη ικανοποίησης.

Λίγους μήνες πριν από τις εκλογές του 2004, η Ελλάδα και η Τουρκία είχαν βρεθεί κοντά σε μια συνολική συμφωνία για την οριοθέτηση των διαφορών στο Αιγαίο.

Δύο σκηνές που τις χωρίζουν πολύ περισσότερα πράγματα από απλώς μία δεκαετία.

11 μήνες μετά την απομάκρυνση από την εξουσία ο ΣΥΡΙΖΑ είναι σε κατάσταση στρατηγικής αμηχανίας. Το στοίχημα για τον Τσίπρα είναι να ξεφύγει από τις ομαδοποιήσεις, τους «ταλιμπάν», τους «δημογέροντες», τους «νεοσύλλεκτους» και τους αυτοπροσδιοριζόμενους «συμβούλους»

Πότε ένας πρωθυπουργός κάνει πρόωρες εκλογές; Πρώτον, όταν έχει τη βεβαιότητα ότι μπορεί να τις κερδίσει. Είναι η περίπτωση του Κ. Σημίτη με τις εκλογές του 1996 και του Κ. Καραμανλή το 2007. Δεύτερον, όταν υποψιάζεται ότι αν τις αναβάλει κινδυνεύει να χάσει αργότερα, ίσως και με μεγαλύτερη διαφορά. Το έκανε ο Κ. Καραμανλής το 2007.

Aν ξεκίνησε η αρχή του τέλους για την πανδημία, τότε επιτρέπεται να αρχίσουμε να βλέπουμε σιγά-σιγά την επόμενη μέρα. Ειδικότερα, στα του οίκου μας. Τη δημοσιογραφία και την ενημέρωση.

Μπορεί να είναι το απόλυτο κλισέ. Στη διάρκεια μιας μεγάλης κρίσης οι «προφήτες» του μέλλοντος σχεδόν πάντοτε καταλήγουν στο βαρύγδουπο συμπέρασμα: τίποτα δεν θα είναι ίδιο την επόμενη μέρα.

Στην πολιτική η απόσταση από την επιτυχία στην αποτυχία είναι ελάχιστη. Τα παραδείγματα είναι πάμπολλα. Παντοδύναμες κυβερνήσεις κατέρρευσαν μέσα από τη διαχείριση μιας κρίσης και αντίστροφα άλλες, «ασθενείς και οδοιπόροι», ξαφνικά αναστήθηκαν.