Η αύξηση του κόστους χρήματος θα επαναπροσδιορίσει τον τρόπο με τον οποίο οι επιχειρήσεις ανταποκρίνονται στις επενδυτικές ευκαιρίες και θα ασκήσει πίεση στις εταιρείες που αγωνίζονται να αυξήσουν τα κέρδη τους, προκειμένου να συμβαδίσουν με τα υψηλότερα επιτόκια.
Θα κλονίσει επίσης τους ομίλους που ανέλαβαν μεγάλα χρέη κατά τη διάρκεια της φούσκας δανεισμού, δη υποχρεώσεις που ενδέχεται να είναι μη βιώσιμες σε ένα περιβάλλον υψηλότερων επιτοκίων. Ο αντίκτυπος αναμένεται να είναι ιδιαίτερα σημαντικός για τις εταιρείες με αξιολόγηση υπό του επενδυτικού βαθμού, οι οποίες θεωρούνται ότι διατρέχουν υψηλότερο κίνδυνο αθέτησης των χρηματοοικονομικών τους υποχρεώσεων.
Οι ομάδες που διατρέχουν τον μεγαλύτερο κίνδυνο είναι εκείνες με χαμηλή πιστοληπτική αξιολόγηση, όπως τα παραδοσιακά μέσα ενημέρωσης και ο τομέας του λογισμικού, ή και τα δύο. Τέτοιες εταιρείες χαμηλότερης αξιολόγησης έχουν εκδώσει σχεδόν το ένα τέταρτο του χρέους ύψους 2 τρισ. δολαρίων που θα χρειαστεί να αναχρηματοδοτήσουν οι αμερικανικές εταιρείες τα επόμενα δύο χρόνια, σύμφωνα με εκτίμηση της S&P.
Επίσης, δανείζονται σε μεγάλο βαθμό από δανειστές όπως τα ιδιωτικά πιστωτικά κεφάλαια, τα οποία συχνά χορηγούν δάνεια με κυμαινόμενα επιτόκια. Σε αντίθεση με τα ομόλογα, τα δάνεια αυτά αναπροσαρμόζονται κάθε τρίμηνο και, ως αποτέλεσμα, η δράση της Fed έχει ήδη αρχίσει να επηρεάζει τις πληρωμές τόκων αυτών των εταιρειών.
Για τις μικρότερες εταιρείες που δεν έχουν πρόσβαση στις πιστωτικές αγορές, μεγάλο μέρος του δανεισμού γίνεται με τη μορφή δανείων κυμαινόμενου επιτοκίου, τα οποία αναπροσαρμόζονται αμέσως ώστε να αντανακλούν τις μεταβολές στα ευρύτερα επιτόκια.
Οι εταιρείες με αξιολόγηση AAA από οργανισμούς όπως η S&P καταβάλλουν μέσο τοκομερίδιο περίπου 3,6%, αλλά το χρέος τους αποδίδει κατά μέσο όρο 5,6%, σύμφωνα με στοιχεία της Intercontinental Exchange. Ωστόσο, τα ομόλογα υψηλότερου κινδύνου με αξιολόγηση CCC αποδίδουν σχεδόν 18%, υπερδιπλάσιο του μέσου επιτοκίου που καταβάλλουν επί του παρόντος.
Τέτοιες διαφορές μεταξύ του τοκομεριδίου αντανακλούν την αξία που αποδίδει η αγορά στο χρέος και, έμμεσα, τον κίνδυνο αθέτησης πληρωμών. Όταν η απόδοση του τρέχοντος χρέους αυξάνεται, αυτό σημαίνει ότι στο μέλλον ο δανειολήπτης θα πρέπει να καταβάλει υψηλότερα επιτόκια από ό,τι στο παρελθόν.
Το μέσο επιτόκιο των ομοσπονδιακών κεφαλαίων τα τελευταία 72 χρόνια ήταν 4,6%. Οι αυξήσεις των επιτοκίων της Fed και η επιστροφή σε πιο κανονικά επίπεδα ήταν πάντα στον ορίζοντα. Υπήρχαν όμως ελπίδες ότι η εποχή του φθηνού χρήματος δεν είχε ακόμη τελειώσει.
Παρά ταύτα, πρόσφατα δημοσιεύθηκαν υψηλότερα από τα αναμενόμενα στοιχεία για τον πληθωρισμό των ΗΠΑ και οι επενδυτές στην αγορά συμβολαίων μελλοντικής εκπλήρωσης εδραίωσαν τις προσδοκίες για αύξηση των επιτοκίων κατά 0,25% τον Δεκέμβριο και ενίσχυσαν τα στοιχήματα για αύξηση κατά 0,5%.
Μεγάλο μέρος του επιχειρηματικού κόσμου βρίσκεται σε ισχυρή θέση για να απορροφήσει τα υψηλότερα κόστη δανεισμού. Γενικά, οι εταιρείες με βαθμολογία επενδυτικής ποιότητας, δηλαδή με βαθμολογία BBB- ή υψηλότερη από οίκους όπως η S&P και η Moody’s, θα πρέπει να μπορούν να έχουν πρόσβαση στις αγορές χρέους με επιτόκιο σχετικά κοντά στα κόστη δανεισμού της αμερικανικής κυβέρνησης.
Μεταξύ των εταιρειών με βαθμολογία κάτω του επενδυτικού βαθμού ή «junk», τη μεγαλύτερη δυσκολία αντιμετωπίζουν εκείνες με βαθμολογία CCC. Αυτές οι εταιρείες έχουν δει το επιτόκιο με το οποίο δανείζονται να αυξάνεται σημαντικά.
Πολλές εταιρείες έχουν λάβει προληπτικά μέτρα. Στοιχεία της S&P δείχνουν ότι πολλές αναχρηματοδότησαν το χρέος τους κατά το α’ εξάμηνο του έτους, μεταθέτοντας τις ημερομηνίες λήξης των υποχρεώσεών τους.
Πολλοί επενδυτές υποστηρίζουν ότι ένας πλήρης κύκλος αθέτησης υποχρεώσεων, με μη αποπληρωμή χρεών πέρα από τους πιο επικίνδυνους δανειολήπτες, θα μπορούσε να προκληθεί μόνο από ύφεση. Η αμερικανική οικονομία στηρίζεται επί του παρόντος από τεράστιες κεφαλαιουχικές δαπάνες που συνδέονται με την ανάπτυξη της τεχνητής νοημοσύνης.
Τα επόμενα χρόνια όμως, όπως αναφέρουν οι Financial Times, θα αποτελέσουν άγνωστο έδαφος για πολλούς ηγέτες επιχειρήσεων. Με τη μέση ηλικία των οικονομικών διευθυντών που προσλαμβάνονται σε εταιρείες των Fortune 500 και S&P 500 να είναι λίγο πάνω από τα 48 έτη, πολλοί από αυτούς μόλις ξεκινούσαν την καριέρα τους την τελευταία φορά που το κόστος δανεισμού ήταν τόσο υψηλό.
Πολλές αμερικανικές εταιρείες θα πρέπει να επιδείξουν μεγαλύτερη οικονομική σύνεση για να προσαρμοστούν σε ένα περιβάλλον όπου τα επιτόκια είναι υψηλότερα και το χρήμα έχει μεγαλύτερο κόστος.
Σχολίασε εδώ
Για να σχολιάσεις, χρησιμοποίησε ένα ψευδώνυμο.