Ζούμε σε ανησυχητικές εποχές, ακόμη και για εκείνους που δεν έχουν να ανησυχούν για τα προς το ζην. Πολλοί από τους ανθρώπους που διαθέτουν την οικονομική επιφάνεια να μετακομίσουν στο εξωτερικό, είτε για να γλιτώσουν από την υψηλή φορολογία είτε για λόγους προσωπικής, σωματικής και πολιτικής ασφάλειας, δεν νιώθουν πλέον σίγουροι για τους παραδοσιακούς «παραδείσους». Το Ντουμπάι, το Χονγκ Κονγκ, η Βρετανία, ακόμη και οι ΗΠΑ, έχουν πάψει να φαντάζουν ως οι απόλυτα ασφαλείς προορισμοί.
Ωστόσο, η απελπισία δεν ταιριάζει στους έχοντες. Πολλές κυβερνήσεις σε όλο τον κόσμο εξακολουθούν να ανοίγουν διάπλατα τις πόρτες τους για να υποδεχτούν ξένα κεφάλαια και ταλέντα, την ώρα που ένας ολόκληρος, αναπτυσσόμενος κλάδος εξειδικευμένων συμβούλων τρίβει τα χέρια του, έτοιμος να καθοδηγήσει τους πλούσιους στη νέα τους πατρίδα.
Μια «χρυσή» βιομηχανία 40 δισεκατομμυρίων δολαρίων
Για τις εταιρείες που δραστηριοποιούνται στη μετανάστευση μέσω επενδύσεων, οι δουλειές δεν πήγαιναν ποτέ καλύτερα. Σύμφωνα με στοιχεία της εταιρείας ερευνών New World Wealth, ο αριθμός των εκατομμυριούχων που μετανάστευσαν έσπασε κάθε προηγούμενο ρεκόρ, ξεπερνώντας τους 140.000, ενώ οι εκτιμήσεις δείχνουν ότι το κύμα θα διογκωθεί ακόμη περισσότερο, αγγίζοντας τις 165.000 μετακομίσεις.
Η ερευνητική εταιρεία IMI αποκαλύπτει ότι ο τζίρος αυτής της ιδιαίτερης αγοράς —που περιλαμβάνει από δικηγορικά και λογιστικά γραφεία μέχρι παρόχους real estate και επενδυτικών κεφαλαίων— εκτοξεύτηκε στα 40 δισεκατομμύρια δολάρια, καταγράφοντας διπλασιασμό σε σύγκριση με τα προηγούμενα χρόνια. Σήμερα, περισσότερες από 1.200 εξειδικευμένες εταιρείες παγκοσμίως ζουν αποκλειστικά από το να συμβουλεύουν κροίσους και κυβερνήσεις για το πώς θα ανταλλάξουν διαβατήρια με ζεστό χρήμα.
Από το «Walmart» του Ντουμπάι στην αμερικανική έξοδο
Μέχρι τη στιγμή που οι γεωπολιτικές ισορροπίες κλονίστηκαν με την επίθεση του Ιράν στα κράτη του Κόλπου, το Ντουμπάι αποτελούσε την απόλυτη Μέκκα των πλουσίων. Δικηγόροι του κλάδου το περιγράφουν χιουμοριστικά ως το «Walmart» της επενδυτικής μετανάστευσης, λόγω του τεράστιου ανταγωνισμού και των χαμηλών τιμών των παρόχων του. Εκεί κατέφευγαν κυρίως εύποροι από τη Νότια Ασία, τη Νιγηρία, αλλά και από τις φλεγόμενες ζώνες της Συρίας και του Λιβάνου.
Η μεγάλη ανατροπή, όμως, έρχεται πλέον από τη Δύση. Μετά την πανδημία, οι πλούσιοι Βρετανοί άρχισαν να ψάχνουν μανιωδώς διέξοδο σε προγράμματα της Ταϊλάνδης ή της Γρενάδας, ενώ στην ηπειρωτική Ευρώπη, ο φόβος για τους φόρους περιουσίας διώχνει κόσμο. Για πρώτη φορά, παραδοσιακές δυνάμεις όπως η Γαλλία, η Γερμανία και η Ισπανία είδαν περισσότερους εκατομμυριούχους να μαζεύουν τις βαλίτσες τους και να φεύγουν, παρά να έρχονται.
Η πιο εντυπωσιακή μεταβολή καταγράφεται στην Αμερική, τη χώρα που φιλοξενεί πάνω από το ένα τρίτο των υπερπλουσίων του πλανήτη. Οι ΗΠΑ μετατράπηκαν από χώρα υποδοχής σε κύρια αγορά «εξαγωγής» πλουσίων. Όλο και περισσότεροι εύποροι Αμερικανοί αναζητούν μια εναλλακτική ευρωπαϊκή υπηκοότητα, ανησυχώντας για την πολιτική πόλωση στην πατρίδα τους και επιθυμώντας την ελευθερία να ταξιδεύουν χωρίς αμερικανικό διαβατήριο.
Το αμερικανικό όνειρο των $800.000 και οι νέοι παίκτες
Παρά την εσωτερική φυγή, η Αμερική εξακολουθεί να μαγνητίζει ξένα κεφάλαια. Το επενδυτικό πρόγραμμα βίζας EB-5 γνωρίζει τεράστια ζήτηση, καθώς οι ξένοι επενδυτές σπεύδουν να προλάβουν το τρέχον όριο των 800.000 δολαρίων προτού αυτό αυξηθεί κατά 100.000 δολάρια. Αντίθετα, οι δικηγόροι αναφέρουν σχεδόν μηδενικό ενδιαφέρον για την αμφιλεγόμενη βίζα «Gold Card» του Ντόναλντ Τραμπ, η οποία κοστίζει 1 εκατομμύριο δολάρια ανά μέλος της οικογένειας.
Την ίδια ώρα, εξωτικοί προορισμοί όπως ο Άγιος Βικέντιος και οι Γρεναδίνες στην Καραϊβική, το Ουζμπεκιστάν, οι Μαλδίβες και το Ναούρου, επιστρατεύουν μεγάλες συμβουλευτικές εταιρείες για να σχεδιάσουν νέα προγράμματα «χρυσής βίζας», θεωρώντας τα ως τον κρίσιμο οικονομικό πυλώνα για το μέλλον τους.
Όταν η θερμή υποδοχή γίνεται… ψυχρό ντους
Η αλόγιστη εμπορευματοποίηση των διαβατηρίων, ωστόσο, έχει αρχίσει να προκαλεί σοβαρές κοινωνικές και πολιτικές αντιδράσεις, αναγκάζοντας πολλές χώρες να τραβήξουν απότομα φρένο:
Ισπανία: Ακύρωσε οριστικά το δημοφιλές πρόγραμμα διαμονής των 500.000 ευρώ, σε μια απέλπιδα προσπάθεια να αναχαιτίσει την τρελή κερδοσκοπία στην αγορά ακινήτων που έπληττε τους ντόπιους.
Μάλτα: Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο έβαλε φραγμό στο κλασικό της πρόγραμμα, κρίνοντας ότι η «εμπορευματοποίηση» της ιθαγένειας παραβιάζει το δίκαιο της ΕΕ.
Πορτογαλία: Διπλασίασε τον χρόνο αναμονής για την έκδοση διαβατηρίου στους μετανάστες, αυξάνοντάς τον από τα πέντε στα δέκα χρόνια.
Αργεντινή: Ακύρωσε με συνοπτικές διαδικασίες έναν μεγάλο διαγωνισμό για τη δημιουργία νέου επενδυτικού προγράμματος, παρά το έντονο ενδιαφέρον της αγοράς.
Οι κυβερνήσεις δέχονται πλέον ασφυκτικές πιέσεις να ελέγχουν εξονυχιστικά το παρελθόν των ανθρώπων στους οποίους μοιράζουν υπηκοότητες. Η γεωπολιτική αβεβαιότητα δεν τρομάζει πλέον μόνο τους πλούσιους, αλλά και τα ίδια τα κράτη, που αναρωτιούνται αν γνωρίζουν πραγματικά ποιοι είναι αυτοί που αγοράζουν τα διαβατήριά τους. Για την ώρα, πάντως, όσο υπάρχουν ανοιχτά πορτοφόλια, θα υπάρχουν πάντα χώρες και πρόθυμοι σύμβουλοι για να τα υποδεχτούν.
Διαβάστε ακόμη
Πώς ο πόλεμος στο Ιράν επιταχύνει την παγκόσμια ενεργειακή μετάβαση (πίνακες)
ΑΑΔΕ: Αναζητά φορολογούμενους και IBAN για να τους επιστρέψει €191 εκατ.
Για όλες τις υπόλοιπες ειδήσεις της επικαιρότητας μπορείτε να επισκεφτείτε το Πρώτο Θέμα
Σχολίασε εδώ
Για να σχολιάσεις, χρησιμοποίησε ένα ψευδώνυμο.