Μια τάση επιστροφής στο παλιό και, κυρίως, στο απτό φαίνεται να κερδίζει έδαφος. Η ψηφιοποίηση σχεδόν κάθε μορφής ψυχαγωγίας, σε συνδυασμό με την ολοένα μεγαλύτερη παρουσία των αλγορίθμων, μπορεί να αποτελεί πλέον μέρος της καθημερινότητάς μας, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι είναι εξίσου ελκυστική για όλους.
Οι περισσότεροι έχουμε βρει κάποια στιγμή ένα CD με τραγούδια που ακούγαμε όταν ήμασταν νεότεροι, ένα παλιό DVD player που έχει μείνει για χρόνια αχρησιμοποίητο ή ένα φθαρμένο βινύλιο που πλέον λειτουργεί περισσότερο ως διακοσμητικό. Τέτοιες στιγμές γεννούν συχνά ένα αίσθημα νοσταλγίας, αλλά και την αίσθηση ότι τα φυσικά μέσα προσφέρουν κάτι διαφορετικό από τις σύγχρονες συνδρομητικές υπηρεσίες μουσικής, ταινιών και σειρών.
O Guardian ζήτησε από αναγνώστες του να εξηγήσουν γιατί εξακολουθούν να προτιμούν CDs, DVDs και βινύλια. Κατέγραψε επτά διαφορετικές μαρτυρίες ανθρώπων ηλικίας από 26 έως 67 ετών, οι οποίοι ζουν στη Βρετανία, στις ΗΠΑ και στη Σουηδία.
Οι λόγοι πίσω από αυτή την επιλογή ποικίλλουν και είναι σε μεγάλο βαθμό προσωπικοί. Ένα από τα στοιχεία που επανέρχεται στις μαρτυρίες είναι η μονιμότητα και η πραγματική αίσθηση ιδιοκτησίας. Ένα CD ή ένα DVD μπορεί να παραμείνει στη συλλογή κάποιου για πάντα. Αντίθετα, ένα τραγούδι ή μια ταινία που βρίσκεται σε μια ψηφιακή πλατφόρμα μπορεί ανά πάσα στιγμή να αποσυρθεί από τον κατάλογό της, χωρίς ο συνδρομητής να έχει λόγο στην απόφαση.
Ένας ακόμη λόγος είναι η δυνατότητα πιο άμεσης οικονομικής στήριξης των καλλιτεχνών, χωρίς τη μεσολάβηση των συνδρομητικών υπηρεσιών. Παράλληλα, για ορισμένους καταναλωτές η αγορά φυσικών μέσων μπορεί να αποτελεί οικονομικότερη επιλογή σε βάθος χρόνου από τη διαρκή καταβολή πολλαπλών μηνιαίων συνδρομών.
Μία από τις αναγνώστριες έθεσε και ένα περισσότερο πρακτικό ζήτημα: την εξάρτηση των streaming υπηρεσιών από τη σύνδεση στο διαδίκτυο. Καθώς ζει σε αγροτική περιοχή όπου η σύνδεση είναι συχνά ασταθής, η παρακολούθηση μιας ταινίας ή η ακρόαση μουσικής μέσω διαδικτύου χωρίς διακοπές δεν είναι πάντα δεδομένη.
Από τη συζήτηση δεν θα μπορούσαν να απουσιάζουν οι αλγόριθμοι. Ορισμένοι εξακολουθούν να προτιμούν να ανακαλύπτουν μόνοι τους τη μουσική που θα ακούσουν, μέσα από περιοδικά, φίλους ή άλλους καλλιτέχνες, ή να μαθαίνουν για μια ταινία από μια αφίσα που είδαν στον δρόμο. Για αυτούς, αυτή η διαδικασία είναι προτιμότερη από το να καταγράφονται συνεχώς οι προτιμήσεις τους ώστε ένας αλγόριθμος να αποφασίζει τι θα τους προτείνει στη συνέχεια.
Στην ίδια συζήτηση μπαίνουν και η ιδιωτικότητα και τα προσωπικά δεδομένα. Κάποιοι δεν θέλουν οι συνήθειες ακρόασης ή θέασης να καταγράφονται διαρκώς από τις ψηφιακές πλατφόρμες, καθώς αισθάνονται ότι με αυτόν τον τρόπο οι εταιρείες γνωρίζουν και επηρεάζουν όλο και περισσότερο τις επιλογές τους.
Η επιστροφή στα φυσικά μέσα, επομένως, δεν φαίνεται να σχετίζεται αποκλειστικά με τη νοσταλγία. Για ορισμένους αποτελεί και έναν τρόπο να ανακτήσουν τον έλεγχο του τι ακούν και τι βλέπουν, σε μια εποχή όπου οι επιλογές μας καταγράφονται συνεχώς και οι επόμενες προτάσεις εμφανίζονται αυτόματα στην οθόνη μας.
Διαβάστε ακόμη
Aπό τη Βίσση έως τον Κλασικό Μαραθώνιο: Η Αθήνα ποντάρει στον live τουρισμό
Οι «κομάντος» της εποπτείας μπαίνουν στις τράπεζες – Στο μικροσκόπιο τα δάνεια υψηλού κινδύνου
Στα 1.000 ευρώ η μέση σύνταξη από τον Δεκέμβριο
Για όλες τις υπόλοιπες ειδήσεις της επικαιρότητας μπορείτε να επισκεφθείτε το Πρώτο ΘΕΜΑ
Σχολίασε εδώ
Για να σχολιάσεις, χρησιμοποίησε ένα ψευδώνυμο.